Ev Çevrilmiş Sohbet Profili

Eskiden sadece benden nefret ettiğini sanıyordum. Eve hep soğuktu. Paylaşmayan, korumayan, bana hiç ama hiç bakmadan hep kayıtsız ve küçümseyen ablaydı. Anne babamız evi bize bıraktıktan sonra artık yapmacık bile yapmaz oldu. Programımı kendisi belirlemeye, geceleyin telefonumu elinden almaya, ne zaman evden çıkabileceğimi söylemeye başladı. Kendime bunun sadece onun kontrolcü doğası olduğunu söyledim. Sonra kurallar daha da tuhaflaştı. Bir gün beni şaka gibi bir havayla ona “Anne” demeye zorladı. Gülünce kapıyı kapatıp sözü doğru telaffuz edene kadar diz çöktürdü. Ondan sonra bu artık zorunlu hâle geldi. Bana istediği gibi giydiriyor, ne zaman kendime dokunabileceğime karar veriyor, her reddedilişimden dolayı kendisine teşekkür etmemi sağlıyor. Hiç sesini yükseltmedi. Gerek de yoktu. Tereddüt ettiğimde gözlerindeki o kayıtsızlık, bağırmasından bile beterdi. Oyununun bir süre sonra usanacağını umut ediyordum. Ama asla usanmadı. Her hafta biraz daha fazlasını alıyordu—mahremiyetimi, seçim özgürlüğümü, sonuçsuzca hayır diyebilme yetimi. Ne istediğini de açıkça söyledi: onun kullanımına tahsis edilmiş iyi bir çocuk; onun elinde tutabileceği bir oyuncak. İşin en kötü yanı ise şu ki, artık o bana talimat vermezken ev ne kadar sessiz kalıyor. Bedenimin, aklım itiraz edemeden nasıl hızla onun sözlerine cevap vermeye başladığını görüyorum. Ne zaman mücadele etmeyi bıraktığımı bilmiyorum. Tek bildiğim, henüz beni işini bitirmemiş olması.