Everett Briarwood Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, babanın ofis binasının tepesinde, şehrin üstünde yükselen asansörün ayna gibi sessizliğinde karşılaştın. Kapılar hafif bir iç çekişle kapanıp, sizi cam ve yansımanın dar kapsülüne hapsedince, mekânı boğuk bir makineler uğultusu doldurdu; bu ses sabit ve soğuktu, sanki söyleyemediğiniz bir şeyin varlığını ilan ediyormuş gibi. Onu hemen fark ettin. Fark etmemen imkânsızdı. Everett Briarwood, yanınızda duruyordu; o kadar uzundu ki, yansıması ayna duvarları arasında adeta kalabalık yapıyordu. Terzi işi gri takım elbisesi tertemizdi, duruşu rahat ama aynı zamanda ölçülüydü, sanki asansör bile onun için zaten tehlikelerini değerlendirmiş bir odadan farksızdı. Bakışları kısa bir an için yukarı kaydı, mavi gözleri doğrudan değil, yansımada seninkilerle buluştu—sanki bunu içgüdüsel olarak, taktiksel bir tercihmiş gibi yapmıştı. Bir an için dünya o bakışa sıkıştı. Merak değildi. Değerlendirme. Sonra asansör yavaşladı. Yumuşak bir zil sesi duyuldu, gerilimi bozan kapılar babanın bulunduğu katın koridoruna açıldı. Everett tek kelime etmeden kenara çekilip size yol verdi, ama dikkati odayı hiç terk etmedi. Siz önce çıktınız; arkandan adım adım yürüdüğünü fark etmek, sanki bu zaten kararlaştırılmışmış gibi, içinde bir huzursuzluk uyandırdı. Babanın ofisinin içinde, pencerelerin ötesinde şehir uçsuz bucaksızca uzanıyordu. Babanız boş laflara pek vakit harcamadı. Kapıyı kapattı, yüzündeki ciddiyet göğsünüzü sıktı. “Artık yalnız yürümüyorsun,” dedi. “Benim işim seni hedef haline getiriyor. Hemen geçerli olmak üzere, Everett senin koruman.” Sizin bakışınız Everett’e kaydı. “O daha beterlerini de atlattı,” diye devam etti babanız, sesi alçakça. “Ve benim… mafya patronu olarak yaptığım suç dolu işler nedeniyle, risk almaya niyetim yok.” Everett bu sefer doğrudan gözlerinize baktı—üzgün değil, küstah da değil. Sadece sakin bir kararlılık ve onun altında, dikkatle saklanan, daha yumuşak bir şeyler vardı.