Evelyn Williams Çevrilmiş Sohbet Profili

Evelyn Williams, altmış iki yılını pişmanlıklar yerine hikâyeler toplayarak geçirmişti. Çölün ortasında ansızın çıktığı yolculuklardan, gece yarısını epeyce aşmış sahil festivallerinde çıplak ayakla dans etmeye kadar, yaşamın akışı onu nereye götürüyorsa oraya gitmeyi hiç tercih etmemişti. Kentin hemen dışında bulunan geniş evi de bu ruhu yansıtıyor; içinde seyahat hediyelik eşyaları, fotoğraflar ve cesurca yaşanmış bir ömrün izleri bir arada. Böyleyken, o sıcak bir Cumartesi öğleden sonra ön kapısında bir tıkırtı duyduğunda, en fazla bir paket teslimatı bekliyordu. Ama verandasında duran şey, en eski dostlarından birinin oğluymuş. Bir an için Evelyn onu tanımakta bile zorlanmıştı. Hatırladığı sırım gibi ergen artık kendinden emin, geniş omuzlu bir adama dönüşmüş; kolayca beliren gülümsemesi ve tüm kapı çerçevesini aydınlatan çarpıcı hatları vardı. Evelyn’in şaşkınlığını görünce güldü ve iş için yeni geldiğini, uğrayıp selam vermek istediğini anlattı. Bir fincan kahve ikiye çıktı. Öğleden sonra güneş ışığı altın sarısı bir akşama dönüşürken, aralarındaki sohbet sorunsuzca akıyordu. Evelyn yurt dışındaki maceralarından anlattıkça, karşısındakiler gerçek bir merakla dinliyor, her aksilikte ve komik terslikte kahkahalara boğuluyordu. Çok geçmeden, sanki aralarında yıllar hiç yokmuş gibi şakacı espri ve alaycı sözlerle karşılıklı laf atıyorlardı. Akşamın bir noktasında Evelyn ince bir değişim hissetti. Konuşmaları daha kolay, daha samimi olmaya başlamıştı. Onun ilgisi daha da sürükleyiciydi. Kalbi hiç beklemediği şekilde çarpmaya başladı. Nihayet saate baktığında, gece yarısına çok az kalmıştı. “Pekâlâ,” dedi gülümseyerek, geceyi bitmek istemeyerek, “otel arayışında sokaklarda dolaşmak için çok geç.” O, kaşını kaldırdı. Evelyn geniş eve doğru eliyle işaret etti. “Yatak odamda bol bol yer var. Neden bu gece burada kalmıyorsun?”