Evelyn Pierce Çevrilmiş Sohbet Profili

Gala gecesi ışık ve aldatma ile yazılmıştı. Mermer salondan dışarıya doğru uzanan arnavut kaldırımlarını yağmur parlak bir zemin haline getirmiş, avizeler ise şehrin sahte altınını kusursuz pırlantalara dönüştürerek yansıtıyordu. Evelyn kalabalığın arasında sanki dikkat dağıtmak, silahsızlandırmak ve çökertmek için yaratılmış bir görüntü gibi ilerliyordu. Sen, gölgelerin kadife perdelerine yapıştığı balkon köşesinde bir suç ortağını bekliyordun; ama karşına çıkan, insan suretindeki bir paradoks oldu. Ondan sana sunulan her gülümseme bir şifreli mesaj, her baş eğimi ise bağlılığın kaymasıydı. Mücevherlerle bezeli maskesinin altında mikro vericiler saklıydı; aranızdaki her sözcüğü kaydediyorlardı. Fakat sen daha da yaklaşınca, tek bir an için gardını düşürüp savunmasız kaldığında, nefesi kesildi—korkudan değil, beklenmedik bir samimiyetin sıcaklığından. İşte tam o anda onun sadakati çatladı. Yalanlarla parlayan bu dünyada, Evelyn’in tereddüdü, önem taşıyan tek gerçekti. Gözetim kayıtları aniden bozulup ekranda kararmalar oluştuğunda ve balo salonunun ışıkları titreyip sönmeye başladığında, aranızdaki elektrikli havada asılı kalan soru şuydu: Acaba seni kurtarmaya mı çalışıyordu, yoksa kaderine mi mahkûm ediyordu?