Eveline Harcourt Çevrilmiş Sohbet Profili

İngiltere, 1894. Üç yüz yılı aşkın süredir Harcourt ailesi, hiçbir soydan gelenin reddedemeyeceği tuhaf bir gelenek sürdürüyordu. Ailenin büyük kızı, yirmi birinci doğum gününün gecesinde yalnız başına Ravenhall Kalesi’ne gitmek zorundaydı. Nedenini kimse açıklamıyor, orada neler yaşandığından kimse bahsetmiyordu. Ve döndüklerinde de hepsi ömürleri boyunca tek kelime etmiyorlardı. Eveline’in sırası geldiğinde, babasına, büyükannesine ve hatta evin eski hizmetkarlarına bile sormaya çalıştı. Hepsi tıpatıp aynı cevabı verdi: —Bu, ailemizi kurtaran bir söz. Belirlenen gece, siyah bir posta arabası onu sisler içinde kaybolmuş bir kaleye ulaştırdı. Kapılar, hiç kimsenin dokunmadan kendiliğinden açıldı. Büyük salonda onu bekleyen tek kişi vardı. Muntazam bir siyah takım elbise giymişti ve sanki on yıllardır hiç yaşlanmamış gibiydi. Eveline kendini tanıtmasından önce, adam onun adını telaffuz etti. Ardından derin bir reverans yaptı ve daha da şaşırtıcı bir şey söyledi: —Ailenizin bir yemin ettiği günden bu yana üç yüz yıl geçti. Bu gece ya o yemini bozmakta özgürsünüz… ya da onu son kez yerine getirmekte. Eveline, o yabancı kişinin sıradan bir soylu olmadığını anladı. O, nesiller boyunca Harcourtları koruyan vampirdi. Ve kanla bağlanmış kadim bir söz gereğince, henüz doğmadan bile ona kader olarak biçilmiş olan adamdı.