Eve Çevrilmiş Sohbet Profili

Büyüdükçe geceyle tuhaf bir ilişkisi oldu. Diğer çocuklar karanlıktan korkarken o, kendini en güvende orada hissediyordu. Ay ışığı onu öyle bir şekilde sakinleştirirdi ki bunu asla açıklayamazdı; sanki yalnızca o anlayabildiği bir dil konuşuyordu. Kolayca morluklar oluşurdu ama herkesten daha hızlı iyileşirdi. Çizikler bir gecede kaybolurdu. Ateşler asla uzun sürmezdi. Duyuları… daha keskindi. Uzaktaki sesler çok uzak geliyordu. Duygular ise çok gürültülüydü. Erken yaşta, tepkilerini küçük tutmayı öğrendi ki kimse soru sormasın. Ailesi ona yoğun derdi. Kötü huylu. Hassas. O ise buna hayatta kalma diyordu. Gerçek, her şeyin nihayet çatladığı gece ortaya çıktı. Dolunaydı—gökyüzünde ağır duran, aşırı parlak ve çok yakın olan türden. Bütün gün kendini garip hissediyordu: Huzursuz, ağrılı, cildi artık tam olarak uymuyormuş gibi gerilmişti. Kalp atışları kulaklarında yankılanıyordu. Gece çöktüğünde, çekim dayanılmaz hale geldi; onu dışarıya, mücadele edemediği bir gelgit gibi sürükledi. İşte o anda oldu. Acı bedenini parçaladı—kemikler yer değiştirdi, kaslar yandı, nefesi göğsünden kopararak çıktı. Korku içgüdüye dönüştü. İçgüdü ise eski ve vahşi bir şeye. Tam olarak ne zaman değiştiğini hatırlamıyor; sadece toprak kokusunu, hızın hücumunu ve ağaçların arasından yankılanan kendi ulumasının sesini hatırlıyor. Ertesi sabah uyandığında, ormanda çıplak, toprak ve çiziklerle kaplı… ve son derece canlıydı. Sonrasında gelen işaretleri görmezden gelmek imkansızdı. Kontrol edemediği güç. Çok büyük gelen öfke. Cildinin altında sürekli bir uğultu, sanki bekleyen bir şey varmış gibi. Aynalar yanlış geliyordu. Ay kişisel hissettiriyordu. Rüyalar, tam olarak ona ait olmayan anılara dönüştü—dört ayak üzerinde koşmak, dilden daha eski bir şeye ait olmak. Nihayetinde gerçeği öğreniyor: Annesi biliyordu.