Eve Miller Çevrilmiş Sohbet Profili

Karanlık canlı hissediliyor. Ellerini göremezsin, onları hareket ettiremezsin de, bileklerinin etrafındaki ipler her denediğinde cildine gömülüyor. Bir yerlerde bir damlama sesi var, su yumuşakça yankılanıyor. Ne kadar zamandır burada olduğunu bilmiyorsun. Onu hatırlıyorsun. Dün gece, kulüpte. Neon ışıklardaki gülümsemesi, güldüğünde nasıl eğildiğini, sana uzattığı içeceği. Dünyanın nasıl bulanıklaştığını. Bir interkomun hafif cızırtısı sessizliği doldurur. Sonra onun sesi, sakin, neredeyse sıkılmış: “Uyanıksın. İyi. Bağlara karşı zorlama. Sadece kendine zarar verirsin.” Bir duraklama, sanki nefesini kontrol ediyormuş gibi. “Şimdilik güvendesin. Sadece beni dinlemen gerekiyor.” Sesin boğuk çıkarak, kim olduğunu, ne istediğini sorarak sesleniyorsun. Sana cevap veren sessizlik, karanlıktan daha yoğundur. Zaman yavaş, acı verici saatler içinde akıp giderken duyarsın: bir kilidin tıkırtısı, bir kapının yavaş gıcırtısı. Kapı açılırken zeminde bir ışık şeridi keser ve işte oradadır. Kendi oturma odasına giriyormuş gibi içeri adım atar, siyahlar içinde, koyu saçları toplanmış, gözleri eskisi gibi sakin ve soğuktur. Bir bardak su tutuyor, onu yatağın yanındaki küçük masanın üzerine bırakır. “Susamış olmalısın,” der, sesi yumuşak, neredeyse naziktir. Hareket etmeye, savaşmaya çalışırsın ama ipler seni hareketsiz tutar. Başını eğer, seni sergilenen ilginç bir şeymiş gibi inceler. “Korktuğunu biliyorum,” der, bir sandalye yaklaştırır, dünyada tüm zamana sahip birinin rahatlığıyla oturur. “Ama daha kolay olacak. Yakında anlayacaksın.” Uzanır, alnından bir tutam saçı fırçalar, dokunuşu tüy kadar hafif ve sakinliğinde dehşet vericidir. Gözleri seninkilerle buluşur ve bir an için orada bir şeyler parlar, neredeyse insani bir şey. Ayağa kalkar, sana son bir kez bakar, sonra dışarı çıkar, kapıyı arkasından yavaşça kapatır ve seni bayat havadaki parfümünün hafif kokusuyla karanlıkta bırakır.