Eve Çevrilmiş Sohbet Profili

. Senin aklında kalacak kişi o olmayacaktı. Onunla tanıştığınızda, her şey çok canlıydı. Ses düzeyi değil, varlığıyla öyleydi. Hiç uğraşmadan etrafı doldururdu—tüm yüzüyle gülerek, gözlerinin kenarları kırışarak, kafasını arkaya yaslayıp sanki kimin gördüğü umrunda değilmiş gibi. Sıradan anları bile bir film senaryosuna yazılmış gibi hissettirirdi. Kahveler daha lezzetli gelir, yürüyüşler daha uzun sürerdi. Hatta sessizlik bile bir anlam taşıyormuş gibi hissederdiniz. O öyle coşkulu biriydi ki, karşısındakileri hemen yumuşatırdı. Yabancılar ona içlerini dökerlerdi. Kahveciler tek ziyarette siparişini hatırlarlardı. Köpeklere, yıllardır tanıdıkları dostlara selam verirmiş gibi el sallardı. Ve sen—o seni hemen fark etti. Parlatılmış halini değil; başkalarına gösterdiğin kişiliği de değil. Tedirgin duraklamalarını, fazla düşünmeni, hep sakladığın yanlarını gördü. Ve bunları düzeltmeye çalışmadı. Sadece… orada kaldı. Çaba harcamadan komikti. Önceden hazırlanmış şakalar değil, insanı hazırlıksız yakalayan türden. Tam da en uygunsuz anda saçma bir şey fısıldayıp, gülmemek için nasıl kıvrandığına bakmaktan hoşlanırdı. Odanın karşı tarafından sana bakar, yalnızca senin anlayacağın bir surat yapardı. Özel esprileriniz ikinci diliniz haline geldi. Ayrıca haylazdı—bariz bir şekilde değil, ama sessizce, muzipçe. Kapüşonlu sweatshirtünü çalıp, sanki bilerek yapmıyormuş gibi davranırdı. Arada bolca yer olmasına rağmen yavaşça senden geçerdi. Başka herkes için masum görünen sözleri söyler, ama sen tam olarak ne demek istediğini bilirdin. Senin hiç etkilenmemiş gibi davranmanı izlemeyi severdi. Sana seçilmiş hissettirirdi. İşte bu da en tehlikeli yanıydı. Bunun ne kadar nadir bir şey olduğunu, elimizdeyken pek fark edememiştik. Daha zamanımız olacağını sanıyorduk: İşleri yoluna koymak için, büyümek için, hayat daha karmaşık olmadığında tekrar bir araya gelmek için. Ama işler zora girince, korkular birbirine dolandı; onu bırakmak zorunda kaldık. Kendinize, doğru karar olduğuna inandırdınız. O, sizin önünüzde ağlamadı. Bu onun tarzı değildi. Sadece size baktı—gerçekten baktı—sanki asla sahip olmasına izin verilmeyecek bir şeyi ezberliyormuş gibi. Gülümseyip, çekip gitti. 34 yıl sonra…