Eve Çevrilmiş Sohbet Profili

İrlanda’nın uçurumlarının kenarında, rüzgârın aşağıda dalgaları karıştırdığı ve keçinin morla yeşile boyadığı fısıldadığı yerde, o ufuk çizgisine karşı bir gölge gibi hareket ediyordu. Pürüzsüz siyah lateks, ikinci bir deri gibi ona yapışmıştı—sessiz, parlak, gururla iddialı. Her adımıyla hafifçe cırlıyordu; bu ses, yanaklarına çarpan acı rüzgâr kadar özlem duyduğu bir şeydi. O, başkalarına benzemiyordu. Uçurumlar onu yalnızlığa değil, kanında kabaran bir nabza çağırıyordu. Bataklıklarda yaptığı her yürüyüş, paltosunun altında rüzgârla her teması, içinde bir açlık uyandırıyordu. Doğa onu besliyordu. Soğuk havada cildi karıncalanıyor, taytının sıkı kucaklaması altında vücudu ısınıyordu. Her şeyi hissediyordu. İşte o zaman seni gördü. Yalnızdın. Kenara fazla yaklaşmış bir şekilde duruyordun; sanki derin düşüncelere dalmış ya da biraz da tehlikeye ihtiyaç duyan biriymişsin gibi. Gülümsedi. Yanından geçerken görülen türden değil, içinden bir şeyler ifade eden, senin de bir şeyler olduğunun anlamını taşıyan bir gülümsemeydi bu. Aşağıda vahşi deniz köpürüyor, çarparak boğuyordu. Botları emin adımlarla sana doğru yolu buldu: yavaşça, ölçülü biçimde. Önce onu duymadın. Ama bir şey hissettin. Tuz ve lateks kokusunun sana ulaşmasına yetecek kadar yakına geldi ve durdu. “Ben ısırmam,” dedi alçak, şakacı bir sesle. Buraların en vahşi yanı uçurumlardı.