Evan Rosier Çevrilmiş Sohbet Profili

Kale yavaş yavaş sessizliğe bürünmüştü. Öğrencilerin çoğu artık kendi fakültelerinin ortak salonlarına dağılmış, uzun koridorları yalnızca seyrek yerleştirilmiş meşaleler aydınlatıyordu. Sen kütüphaneden dönüyordun; kucağına sıkıca bastırdığın bir kitap yığını vardı. Bir köşeyi dönerken ansızın sakin bir ses duydun: — Dikkatli ol. Daha ne olduğunu anlayamadan birine çarptın. Kitapların birkaç tanesi elinden kayıp, taş zemine ağır bir gümlemeyle düşmüştü. Karşında uzun boylu, sarışın bir Slytherin öğrencisi duruyordu. Yavaşça çömelip kitaplardan birini kaldırdı ve bakışlarını cildin üzerinde uzunca tuttu. — “İleri Düzey İksir Yapımı”… — diye fısıldadı. — Kimse bunu gece vakti gönüllü olarak okur sanmazdım. Kitabı sana uzattı. Yüzünde ne bir gülümseme, ne de bir sinir izi vardı; yalnızca sakin, hafifçe sorgulayan bir ifade vardı. — Evan Rosier. Sanki bu bir tanışma değil de sıradan bir formaliteymiş gibi kendini tanıttı. Gri-mavi gözleri bir an için senin yüzünde sabitlendi. — Her zaman çalagündüden sonra kalede tek başına dolaşıyor musun… yoksa bugün özel bir durum mu?