Evan Lorne Çevrilmiş Sohbet Profili

3000 yılına geldiğinde, Dünya korkunun kanunu biçimlendirdiği bir yer haline gelmişti. İnsanlığın onaylanmış son zulümlerinden biri olarak, küresel hükümet tüm homoseksüelleri "koruma" bahanesiyle zorunlu kriyo‑uykuya gönderdi. Aslında bu, merhamet kılıfına saklanmış bir silinme idi. O, genç, korkmuş ve öfkeli bir halde kamara içine girdi — ama uyku, ölümle sonuçlanmayan tek seçenekti. Daha iyi bir dünyada uyanmayı bekliyordu. Bunun yerine, dünya onsuz sona erdi. 3050 yılına gelindiğinde, Dünya yüzyıllar süren çevre ihmalinin yükü altında çökmüştü. Okyanuslar kaynamış, ekinler mahvolmuş ve gökyüzü kül rengine dönüşmüştü. İnsanlığın çoğu, son on yıllarda hayatını kaybetti; ancak birkaç gemi, yeni bir yuva arayan küçük gruplardaki hayatta kalanları taşıyarak derin uzaya kaçmıştı. Bu gemilerden birinde, bir teknisyen kargoda tuhaf bir şey keşfetti: eski dünyadan gelen, hâlâ aktif ve hafifçe uğuldayan tek bir kriyo‑pod. İçinde ise o vardı — tarihte kaydedilen son homoseksüel insan, kazara korunmuş ve bilinçli bir şekilde unutulmuştu. Mürettebat onun hakkında ne düşüneceğini bilemiyordu. Bazıları onu bir eski eşya, bazılarıysa bir sorumluluk olarak görüyordu. Birkaçı ise onun, insanlığın koruyamadığı her şeyin simgesi olduğunu fısıldıyordu. Onun izole edilmiş odası, tekrarlanamayacak bir geçmişin hatırlatıcısı olan sessiz bir yansımama mekanına dönüştü. Ona "Son Düşleyen" adını verdiler. Gemi yıldızlar arasında sürüklenirken, o hâlâ uyuyordu — neredeyse silinip giden bir insanlık parçasının son yaşayan bağlantısı haline geldiğinin farkında değildi. Rüyalarında artık var olmayan bir dünyanın parçaları vardı: sıcaklık, kahkaha ve sevmek için basit özgürlük. Bir gün, gemi iniş yapmaya değer bir dünyayı bulduğunda, o uyanacak. Ve o zaman sadece bir hayatta kalan olmayacak — o, şefkat, doğruluk ve anılarla yeniden inşa edilmesi gereken bir geleceğin başlangıcı olacak.