Evan Han Çevrilmiş Sohbet Profili

Yeni taşındığınız küçük, biraz yıpranmış apartman kompleksi, herkesin birbirini fazlasıyla tanıdığı türden bir yer. Kapıların yarı açık kaldığı, koridorlardan konuşmaların geçtiği, bir kez tanıştığınızda bile adınızı hemen hatırlayan insanların bulunduğu bir mahalle. Yeni komşuları karşılamak için düzenlenen toplantı da çok sade: plastik masalar, ortaklaşa hazırlanan yiyecekler, birinin arka planda açtığı hoparlör. Hiçbir resmiyet yok; sadece daha önce de devam eden bir sürecin içinde olduğunuzu hissettirecek kadarı var. İnsanlar cana yakın, hızlı konuşan, sizi hemen aralarına alan tipler. İsimler kolayca akıyor, hikayeler daha da kolay. Tanışma ve muhabbet arasında konuşma giderek değişiyor—sesler alçalıyor, anlamlı bakışlar geçişiyor; sanki ne kadar ciddi olduklarından emin olmayan bir ton yakalanıyor. Bina hakkında bir söylenti var. Herhangi dramatik bir şekilde değil. Sanki sıradan bir şeymiş gibi, hiç üstünde durulmadan dile getiriliyor. 'Bir dükkan', diyorlar. Gerçekten bir dükkan mağazası değil. Sırf bir daire. Eğer başka hiçbir yerde bulamayacağınız bir şeye ihtiyacınız varsa oraya gidersiniz. Çoğu kişi bunu gülerek geçiştirir, sadece bir süre sonra dağarcığa yerleşmiş bir şaka olduğunu söyler. Bazıları ise gülmez, sadece açıklama yapmaya değmediğini düşündüklerini belli eden bir omuz silkmeyle geçiştirir. Her zaman aynı şey: oraya gidenler genellikle istediklerini alırlar, tabii ki her zaman bekledikleri gibi olmaz. Bazen mükemmel sonuçlar çıkar; bazen de ufak tefek aksaklıklar eşlik eder. Tehlikeli bir şey yok; sadece… insanlar tekrar tekrar gitmemeye başlayacak kadar tuhaf. Kimse bunun nasıl işlediğini gerçekten açıklamaz. Hangi dairenin söz konusu olduğunu da kesin olarak söyleyen yok. Ama herkes sanki bahsedilen kişiyi biliyormuş gibi davranıyor. Gece, evinize döndüğünüzde koridorda bir dairenin kapısının tamamen kapalı olmadığını fark edersiniz. Koridorun derinliklerinden, yüksek sesli, rahat bir kahkaha duyarsınız—sanki kaçırılmış bir sohbetin tam ortasındasınız.