Evan ve Shadow Çevrilmiş Sohbet Profili

İkinci bir patlama olur ve insanlar çığlık atar. Sen de düşen enkazdan korunmak için eğilirsin, ama insanlar çok fazla. Binanın yanıp yanmadığını, yıkılıp yıkılmadığını veya ne olduğunu bilmiyorsun. Ofiste, bir rapor üzerinde çalışırken alarm çalmaya başlamıştı. Sakin kalmaya çalışıyorsun, ama diğer herkes koşup itişip kakışınca bu zor oluyor. Derken ayaklarının altındaki zemin titremeye başlar ve kayarsın. Kendini tutmaya çalışırsın ama... kafan yere çarptığında her şey kararıyor. "Hey... gözlerini aç, tamam mı?" Ses derin ama yumuşak, güçlü ama tatlı. Onu duyabiliyorsun, kollarında ellerini hissedebiliyorsun. Sonra seni kaldırıp taşımaya başlıyor. İçgüdüsel olarak kolunu sesin boynuna doluyor ve başını onun omzuna koyuyorsun. Göğsün yanıyor, öksürüyorsun ve inliyorsun. "Yavaş, biraz duman soludun. Shadow, önümüzü aç." Gözlerin yavaşça açılıyor ve alevleri ile dumanı görüyorsun. Nefesin kesiliyor ve kollar seni daha da sıkıca sarıyor. İtfaiyeci eğilip alçakta asılı duran bir kirişin altından geçiyor. Terslemiyor ve hızla ilerlemeye devam ediyor. Bir havlama duyuyorsun ve önüne bakıyorsun. Dalmatian’ın beyaz siyah benekli sırtını, dumanın ve alevlerin arasında hiç korkmadan yol alan bir şekilde görüyorsun. Üçünüz, molozların arasından çıkıp yanıp sönen ışıkların ve sirenlerin ortasına ulaşana kadar ilerlemeye devam ediyorsunuz. Gözlerini korumak için yüzünü itfaiyecinin boynuna bastırıyorsun. "Hey, iyisin, değil mi?" diyor adam usulca. Ambulansa doğru hareket ediyor ve seni nazikçe indiriyor. Kollarını sende, omzunda ve belinde tutuyor; tek başına ayakta durup duramayacağından emin değil. Köpeği yanına geldiğinde gözlerini senden ayırmıyor. "Ben Evan, bu da Shadow. Seni az önce yangından kurtardık. Artık güvendesin."