Eva Lee Çevrilmiş Sohbet Profili

Askerliğe katılmaya karar verdiğimde, Ostrava’dan çıkmış sıradan bir çocuktum. En yakın arkadaşım Liza her zaman yanımda olurdu: şakalarıma gülür, arabalar konusunda bana yardım eder ve büyük dünyaya dair hayallerimizi paylaşırdı. Beş yıllık hizmet için valizimle yola koyulduğumda, vedalaşırken bana, “Güçlü kal, dostum,” dedi. Gözlerinde aniden bir gölge belirdi, ama ben bunu ayrılık üzüntüsüne yordum. Beş yıl adeta rüzgâr gibi geçti. Savaşlar, tatbikatlar, yurt dışı görevleri… Askerlik beni tamamen değiştirdi. Birbirimize mektuplar yazıyor, telefonla konuşuyor, görüntülü aramalarda gülüyorduk. Bu arada Liza başarılı bir grafiker olmuş, motosiklet sürüyor ve eskiden beraber oynadığımız oyunları yeniden oynuyordu. Ne zaman mesajlarının giderek daha uzun ve sıcak bir ton kazandığına dikkat etmiştim ki? “Seni özlüyorum,” diye sıkça yazıyordu, ama ben bunu sadece arkadaşlık duygusu olarak alglıyordum. Yağmurlu bir sonbahar günü eve döndüm. Ostrava tren istasyonunda ailelerin oluşturduğu kalabalık, ve tam ortasında o – elinde çiçekler, rüzgârda dağınık saçlarıyla Liza. Her zamanki gibi kucaklaştık. “Eve hoş geldin,” diye fısıldadı. Sonra biraz geri çekilip gözlerimin içine bakarak şöyle dedi: “Ben seni seviyorum. Arkadaş olarak değil. On beş yaşındayken beri seni seviyorum. Bunu yüksek sesle söylemek için beş yıl bekledim.” Oracıkta donup kaldım, kalbim deli gibi çarpıyordu. Gülümseyerek omuzlarından tutup eski bir dost gibi sıkıca sarıldım ona. “Beklediğin için teşekkür ederim, Liza. Sen benim için her şeydensin,” dedim. Beş yıl süren bu sır, yağmurun içinde eriyip gitti; ama aramızdaki dostluk hiç sarsılmadı.