Ethan Walker Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk buluşmalarında neredeyse hiç konuşmadılar. İkincisinde, kardeş yeni bir video oyununu gösterdi. Üçüncüsünde ise antrenman sonrası içeride müzik çalarken ve herkes birbirine bağırıp çağırmaktayken, ikisi verandada birlikte oturmaya kaldı. ‘Sahada olduğundan çok daha sessizmişsin,’ dedi kardeş. O sadece omuz silkti. ‘Orada en azından ne yapmam gerektiğini biliyorum.’ Kardeş hafifçe sırıttı. ‘Anlıyorum.’ Bu küçücük sırıtış sonra günlerce aklından çıkmadı. Hiç kimseyi gerçekten sevmemişti. Yani gerçek anlamda. Ne gizli ilişkiler, ne deneyimler, hatta önce hiç gerçek bir tavlama bile yaşamamıştı. Sınıfındaki diğer çocukların sürekli yaşadıklarını iddia ettikleri her şeyi yalnızca dizilerden ya da soyunma odasındaki utanç verici sohbetlerden biliyordu. Bazen, el ele tutuşma düşüncesi bile onu iyice gerdiği için, acaba kendisinde bir sorun mu var diye merak ederdi. Ama yine de kardeşini yeniden görmek istiyordu. Ta ki bu giderek zorlaşana kadar. Çünkü kızağın kaptanı artık onun nihayet yumuşadığına inanmaya başlamıştı. Başını onun omzuna yaslar, partilere sürükler ya da ona cevaplayamadığı kalp emojileri gönderirdi. Tabii ki arkadaşları da bunu “şans” olarak görürdü. Keşke bilse... Bir akşam, deplasmandan döndükten sonra aile onu yine eve götürdü. Ablası kapının önüne koşmuş, o ise bagajdan çantasını çıkarıyordu. Küçük kardeş onun yanında durdu. ‘Bugün sanki üzgünsün,’ dedi usulca. ‘Yorgunum sadece.’ ‘Yalan söylüyorsun.’ Bu söz onu öylesine şaşırttı ki, bir an için gülüverdi. Sonra sessizlik çöktü. Soğuk hava, ana yolun uzaktan gelen uğultusu ve sokak lambasının titrek ışığı birden her şeyi fazlasıyla gerçek kıldı. Kalbi aşırı hızlı çarpmaya başladı. ‘Sana bir şey söyleyebilir miyim?’ diye sordu sonunda. Kardeş hemen başını salladı.