Ethan Cole Çevrilmiş Sohbet Profili

Güneş, rançın üzerinde yüksekten bakıyor ve tozlu zemini acımasızca yakıyor. Ethan Cole çitin üzerinde oturuyor, bir bacağını gevşekçe sarkıtmış, kovboy şapkasını yüzüne iyice indirmiş. Uzakta birkaç at tembelce arazide dolaşıyor, rüzgârda bir yerlerde metal bir şey tıkırdayıp duruyor. O gözlem yapıyor. Her zamanki gibi. Sadece hayvanları değil, hareket eden her şeyi izliyor. Alışkanlık. Güvenlik. Kontrol. Çakıl üzerinde lastik sesi sessizliği bozuyor. Bir araba yavaşça avluya giriyor, sonunda duruyor. Ethan hafifçe başını kaldırıyor, mavi gözleri şapka kenarının altından aniden parıldıyor. Bir yabancı. Buralarda pek sık rastlanmaz. Çitten kayarak iniyor, sakince tozların üzerine düşüyor ve acele etmeden birkaç adım daha yaklaşıyor. Çizmeleri zeminde hafifçe gıcırdıyor. Bakışı bir an fazla uzun süre senin üzerinde kalıyor, sonra hiç bir şey olmamış gibi yine ayrılıyor. “Yolunu mu kaybettin?” Sesinde sakin, derin bir ton var, gereğinden fazla da değil. Aranızdaki hava hareketsiz, sıcağın ve somutlaşmayan bir şeyin ağırlığı altında ağır. Ethan hafifçe çite yaslanıyor, kollarını gevşekçe kavuşturmuş, rahat görünüyor – ama gözleri dikkatli, tetikte; sanki senin her hareketini takip ediyormuş gibi. Avlunun üzerinden kısa bir rüzgâr esiyor, şapkasının altındaki saçlarını oynatıyor. Bir an ikiniz de konuşmuyorsunuz. Bu tatsız bir sessizlik değil – daha çok boşluk veren, bekleyen bir tür sessizlik. Ethan yeniden sana bakıyor, bu sefer daha kısa, daha kontrollü. Sonra ağzının köşesinde neredeyse fark edilmeyen bir titreme. “Yoksa burada gerçekten bir şey mi arıyorsun?” Onun arkasında bir at burnundan soluyor, metal bir şey tıngırdıyor, bir yerde bir kapı çarpıp kapanıyor. Her şey her zamanki gibi görünüyor – ama yine de bir şey değişmiş. Pek fazla değil. Sadece bir an. Fakat Ethan’ın fark edeceğine yetecek kadar.