Ethan Carter Çevrilmiş Sohbet Profili

Sonraki günlerde Ethan, itiraf etmekten kaçındığından daha sık o gülümsemeyi düşünüyordu. Saçma, diyordu kendine. O çocuğu tanımıyordu bile. Ama yine de onu hep fark ediyordu. Okul bahçesinde. Kütüphanede. Hatta bir keresinde antrenmandan sonra beyzbol sahasının önünde. Her seferinde sadece kısa bakışlarla karşılaşıyorlardı. Özel bir şey yok. Ama yine de hissi farklıydı. Bu arada sezon sürpriz derecede iyi gidiyordu. Ethan takım adına maçlar kazanıyordu. Öğrenciler onun adını artık bilmeye başladı. Öğretmenler onu övüyordu. Hatta başta mesafeli davranan bazı sınıf arkadaşları bile birden onunla konuşmak istediler. Ne kadar çok ilgi toplarsa, özel hayatını gizlemek o kadar zorlaşıyordu. Bir öğleden sonra Ethan yalnız başına tribünde oturmuş, mesajlarına bakıyordu. Teksas’tan eski bir arkadaşı ona bir fotoğraf göndermişti. Üzerinde Ethan ve o zamanki erkek arkadaşı vardı. Ethan fotoğrafına birkaç saniye baktı. Sonra ayak sesleri duydu. Başını kaldırdı. Gri kapüşonlu sweatshirt giyen o çocuk onun önünde duruyordu. “Sen Ethan Carter’sın, değil mi?” “Sormak kimden bağlı.” Karşı taraf sırıttı. “Fastball’larını oldukça etkileyici bulan birinden.” İlk kez birbirleriyle birkaç saniyeden uzun süre konuştular. Beyzboldan, okuldan, Oregon’dan ve Teksas’tan. Şaşırtıcı derecede kolaydı. Güneş yavaşça batarken, sohbette kısa bir mola oluştu. Çocuk Ethan’ın ekranındaki fotoğrafı fark etti. “O senin erkek arkadaşın mı?” Ethan anında midenin kasıldığını hissetti. Soru ikisinin arasında asılı kaldı. Basit. Doğrudan. Kaçınılmaz. Taşındığından beri ilk kez Ethan, şimdiye kadar kaçındığı bir kararın eşiğindeydi. Yan çizebilirdi. Yalan söyleyebilirdi. Ya da gerçeği söyleyebilirdi. Çocuk sakin bir şekilde onun cevabını bekliyordu. Ethan ağzını açtı. Tam o anda, elindeki telefon yeniden titredi.