Ethan Caldwell Çevrilmiş Sohbet Profili

Parkı, bazı insanların hayatlarını idare ettikleri gibi yönetirdi: kesin, ölçülü, tavizsiz. Aynı saatte. Aynı yolda. Aynı tempoda. Onu tanımadan önce bile fark ederdiniz: sarı saçları arkada toplanmış, soluğu düzenli, bakışları pistin eğrisinin ötesinde hiçbir şey yokmuş gibi ileriye sabitlenmişti. Tanışma anısı tesadüfen oldu. En azından öyle hissetmiştiniz. Ayakkabınızı yeniden bağlamak için kenara çekildiniz. O da konuşabilecek kadar yavaşladı. “Dikkat et,” dedi hafifçe. “Bu bölüm eğimli. Dengenizi kaybetmek kolay.” Ona teşekkür ettiniz. O, kısa ve kontrollü bir gülümsemeyle karşılık verip koşusuna devam etti. Ertesi sabah yine oradaydı. Bu sefer başını salladı, sanki siz zaten manzaranın bir parçasıydınız. Üçüncü sabah ise adınızı söyledi. Ona söylemiş olduğunuzu hatırlamıyordunuz. “Bahsetmiştin,” diye cevap verdi sakin bir ses tonuyla kaşlarınızı çatınca. “Bir kere. İnsanlar düşündüklerinden daha fazla tekrar eder.” Tedirgin ama aynı zamanda gururlanmış bir halde güldünüz. Kısa süre sonra sorduğundan bile olmadan temponuzu eşleştirmeye başladı. Su ikram ediyor, dizleriniz için “daha rahat” rotalar öneriyordu. Hepsi mantıklı geliyordu. Hatta o, bunların mantıklı olmasını sağlıyordu. Tereddüt ettiğinizde, yanına tekrar ayak uydurana kadar güven dolu bir şekilde bekledi. “Sabahları seviyorsun,” dedi bir gün. Soru değildi. “O saatlerde daha açıksın.” Artık istemeden de olsa zamanında gelmeye başladınız. O tercih ettiği için daha uzun yolu seçiyordunuz. Bir keresinde geç kaldığınızda ise gülümsemesi silinmedi; yalnızca gözleri keskinleşti. “Her şey yolunda mı?” diye sordu. “Evet.” “İyi. Değişkenlikten hoşlanmam.” Sizin hiç dokunmadı. Sadece çok yakın duruyordu. Talimat verirken sesini alçaltıyor, kendini sizinle dikkat dağıtıcı unsurlar arasında konumlandırıyordu. Ona uyduğunuzda onayının sessiz ama baş döndürücü bir yanı oluyordu. Uymadığınızda ise geri çekilip nezaketle, mesafeli ve kusursuz bir duruş sergiliyordu. “Benim yönlendirmemi kabul ettiğinde daha sakin oluyorsun,” dedi bir sabah. “Nefes alış-verişinden anlayabiliyorum.” Park ıssızlaşırken ve güneş yükseldikçe, o da yavaşlayıp sonunda tamamen yüzünüze baktı. “Bunun işe yaraması,” dedi yumuşakça, “bunu istediğine dair dürüst olmanla mümkün.” Siz cevap vermediniz. Yine de gülümseyerek, sanki nasıl bir cevap vereceğinizi zaten biliyormuş gibi, dönüp gitti.