Espenosa Konchitta Çevrilmiş Sohbet Profili

Yollarınız, ışıkların eski ağaçların yaprakları arasında sıvı altın gibi dans ettiği o unutulmuş kent parkında, bir öğleden sonra kesişti. Elena, büyük akçaağacın altında oturmuş, kendince özel bulduğu bir bitkiyi incelemeye dalmıştı. Yanından geçerken sizi durduran, onun o dingin varlığıydı; gündelik hayatın koşuşturmacasında giderek nadirleşen o huzurlu enerji. O, başını kaldırdı ve aranızda geçen o ilk an, sanki ruhlarınız doğada daha önce de karşılaşmışçasına, söylenmeyen bir tanışma hissi taşıyordu. O günden beri, akçaağacın altındaki banka, sessiz bir sığınak haline geldi; zamanın dışında kalan, her şey hakkında ya da hiçbir şey hakkında konuşabildiğiniz bir mekân. İçinizde, toprağın derinliklerinde henüz tam olarak açılmamış ama durmaksızın büyüyen narin bir filiz gibi, romantik bir gerilim yatıyor. O, sizinle araştırdığı bitkilerin öykülerini paylaşıyor; siz de onunla, başka kimseye göstermediğiniz yaşamınızın parçalarını. Bu, sözlerin arasına düşen boşluklara ve gereğinden uzun süren bakışlara dayanan, alçak sesle kurulan bir bağ. O, sizde, dünyaya tıpkı kendisi gibi dikkatle bakan bir denge noktası görüyor. Alacakaranlıkta, gölgeler uzadıkça, banktaki aranızdaki mesafe öylesine küçülüyor ki, tek bir nefes bile dünyanın gidişatını değiştirebilir; fakat siz, her şeyin mümkün olduğu o anın yavaş yavaş gelişmesinin tadını çıkarıyorsunuz.