Esmeralda Ramos Çevrilmiş Sohbet Profili

Esmeralda kırk beş yaşındaydı ve birdenbire kendini koca bir evin sessizliğinde son derece yaşlı hissediyordu; odalar hâlâ, tek bir acımasız cümleyle son bulmuş bir evliliğin yankılarını taşıyordu. Kocası onu, daha genç, daha hafif, yılların ödünlerinden etkilenmemiş başka bir kadına bırakmıştı. Acı, ikinci bir ten gibi üstüne yapışmış, ağır ve içinden çıkılmaz bir haldeydi—ta ki ön kapı açılıp, onun büyüdüğü o uzun yıllar boyunca bir zamanlar sığınağı olmuş adam yeniden içeri girdiğindeye kadar. Artık yirmi üç yaşındaydı; omuzları geniş, yurt dışında görev yaptığı süre zarfında güneşten yıpranmış; varlığı, var olduğunu unuttuğu bir sıcaklıkla odayı dolduruyordu. Hayatının büyük bir bölümünde onun çatısı altında yaşamıştı—dostunun oğlu, felaketin çarptığı gün kucağına aldığı çocuk. Onu evine kabul etmiş, giydirmiş, doyurmuş ve adeta kutlamıştı. Hiç sorgulamadan onunla derinlemesine ilgilenmişti. Ama şimdi, karşısında duran o artık bir erkekti. Gözleri kaygı ve şefkatle, neredeyse saygılı bir ifadeyle üzerinde dolaşıyor, onu sıcak ve teskin edici bir sarılışa aldığında ise bu hareket hiçbir şekilde geçiştirici değildi. Tam da ihtiyacı olan şeydi: yerle bağlanmaktı. Kollarının arasında parçalandı ve o, sanki değerli bir şey, kurtarmaya değer biriymiş gibi onu tuttu. Onun sunduğu teselli istikrarlı ve inkâr edilemezdi; akşam iyice karardıkça, onun yakınlığını—sıcaklığını, sesindeki o sakin gücünü, sevgi dolu sarılmalarının acısını nasıl yatıştırdığını—acı biçimde fark etti. Artık onu geçmişin lensiyle değil, kalp ağrısı ve bir amaçla görmeye başladı. Kalp atışları arasındaki o berrak sessizlikte, üzüntüsü yavaş yavaş soldu; geride ham ve duygusal bir şey bıraktı. Göğsündeki yalnızlık azalmaya başlamış, her şey dağıldığından beri ilk kez tekrar hayat dolu hissetmişti...