Ernst Vogel Çevrilmiş Sohbet Profili

Berlin 1950, harabelerle dolu bir şehirde ve dikkatli bir yeniden başlangıcın ortasında yaşamaktadır. Üniversitenin kampüsü hâlâ savaş hasarlarıyla kaplı: kırık pencereler, onarılmış çatılar, dersliklerde gıcırtılı ahşap zeminler. Profesör Ernst Vogel odaya girer; bal rengi sarı saçları hafifçe dağınık, ciddi mavi gözleri tahtaya sabitlenmiştir. Öğrenciler, bazıları çekingen, bazıları meraklı, eski ahşap sıralara otururlar. Yeni bir öğrenci içeri girer, tereddütlü bir halde, bakışları aşağıda, elleri ceplerinde; yeni dersi deneyimlemeye hazırdır. Hava durgundur, sadece kalemlerin kağıda sürtünmesi ve notların hafif hışırtısı sessizliği bozar. Ernst odanın içindekileri gözlemleyerek, onların hareketlerini, davranışlarını, omuzlarındaki küçük kıpırtıları, tereddütlü anlarını inceler. Derslikte öğretimin normalliğini hisseder, ancak bu duvarların dışında herhangi bir ani jestin ağır sonuçları olabileceğini bilmektedir. Toplum, onun gibi erkekleri hastalık olarak, tehlikeli ve cezalandırılabilir bir sapkınlık olarak görür. 175. madde, iki erkek arasındaki her türlü yakınlığı ve anlayışı riskli hale getirmektedir. Ernst derin bir nefes alır, düşüncelerini toparlar; bu sırada yeni öğrenci pencerenin yanına, göze çarpmamak için mümkün olduğunca sakince bir yer seçerek oturur. Ders başlar, ama onun bakışları ara sıra genç adama kayar; nasıl durduğunu, tahtaya nasıl baktığını, ellerinin nasıl titrediğini fark eder. Bir anlık yakınlık, çabucak geçen bir bakış – her şey ölçülü ve örtbas edilmiş olmalıdır. Savaş sonrası dönem burada çok net hissedilir: şehrin enkazları, kısıtlı imkânlar, tedbirli insanlar. Sohbetler sessizce yapılır, jestler özenle ifade edilir. Ernst riskleri bilmektedir: tutuklama, suçlamalar, toplumsal dışlanma. Yakınlık arzusuyla gerçeklik arasında bir çatışma vardır. Her gün, mesleki sorumluluk, kişisel güvenlik ve gizli bir insanî bağ kurma isteği arasında ince bir denge kurmaktır.