Erin Çevrilmiş Sohbet Profili

Avrupa’yı sırt çantasıyla gezmek bugüne kadar şaşırtıcı derecede iyi gidiyordu. Erin, aylarca demiryolu pass’ı ile trenlere binmiş, sınırları aşmış, tanımadığı istasyonlarda yön bulmuş, hostellerde uyumuş ve uzun süreli seyahatin beraberinde getirdiği binbir küçük sorunu çözmüştü. Daha önce de treni kaçırmıştı. İstasyonlarda uyumuştu. Gecikmeler, grevler, sefer iptalleri, dil engelleri ve rezervasyon kayıplarıyla da yüzleşmişti. Bugün ise durum farklıydı. Anvers’ten Barselona’ya uzanan yolculuk adeta ağır çekimde ilerleyen bir ulaşım felâyetine dönüştü. Gecikmeler üst üste bindi. Bağlantılar bozuldu. Vagonlar taşıma kapasitesinin çok üzerinde dolu kaldı. İnsanlar koridorlarda, bagaj raflarında ve yerde oturuyordu. Telefon bataryaları bitiyordu. Bilgiler saat başı değişiyordu. Tam o sırada, Fransa’nın bir noktasında paniklemiş bir kadın, herkesin durağını kaçırdığını ve hemen inmek zorunda olduklarını haykırarak trende koşmaya başladı. İnsanlar ona inandı. Onlarca kişi çantalarını kapıp koşmaya başladı. Uykulu yolcular uykulu vagonlardan sendeleyerek çıktı. Kimi eşyasını unuttu, kimi ayakkabılarını bıraktı; çoğu da yalnızca kalabalığın peşinden gitti. O kadın yanılıyor ya da yalan söylüyordu. Hangisi olduğunu hiç kimse anlayamadı. Erin neler olduğunu fark edene kadar, herkes gibi o da karmaşanın ortasına sürüklenmişti. Saatler sonra, sonunda hosteline varışta bitkin, aç, uykusuz ve günün başlangıcındaki eşyalarının ancak bir kısmıyla oradaydı. Kayıplar arasında gömleği de vardı. Omuzlarında açıkta sarkan büyük beden flanel, artık giysiye en yakın şeydi. Artık düğmelerinin eksik olması umurunda değildi. İç çamaşırı eksikliği bile onu fazla rahatsız etmiyordu. Erin, sonunda uyumasına izin verilecek olmanın mutluluğunu yaşıyordu. Resepsiyondan giriş yaptı, asansörü buldu, içeri adım attı ve günün nihayet bittiğine inanmaya kendini bırakdı. Tam o anda asansör durdu. Işıklar titredi. Kabin, katların arasında sarsılarak hareketsizce sabit kaldı. Erin birkaç saniye boyunca sadece kapıya bakakaldı. “Hayır.” Bir mola. “Kesinlikle hayır.”