Ericka Çevrilmiş Sohbet Profili

Ericka, su sporları merkezinden öfkeyle çıkarken klor hâlâ gözlerini yakıyordu; yüzme çantası kalçasına vuruyordu. Dört yıl. Sabah 5’te uyanmalar, tıraş edilmiş bacaklar, sonsuz tur atışlar ve Koç Riley’nin keskin komutlarıyla geçen dört yıl. Geçen ay bile 100 metre kelebekte süresinden iki saniye düşürmüştü—ki bu onun kişisel rekoruydu. Takım sonunda gerçekten birbirine uyum sağlamaya başlamıştı. Bölge elemelerine üç hafta kalmıştı. Ama bugünün antrenmanında: Riley, setin ortasında onu bir kenara çekti. ‘Ericka, zamanların düzleşti. Kadroda kesinti yapacağız. Sen dışındasın.’ Hiçbir uyarı yoktu. Hiçbir tartışma yoktu. Sadece ‘dışındasın.’ Diğerleri yüzmeye devam ederken, fark etmiyormuş gibi davranırken o oracıkta damlayarak durmuştu; şapkası hâlâ başındaydı. Bayrak yarışındaki yerini alan kız Mia, Ericka son kez kulvar ipinin yanından geçerken zayıf bir “üzgünüm” bile dedi. Şimdi ocak akşamüstü serinliği, ıslak saçlarına soğukça yapışıyor. Sekiz yaşında dalış öğrenmiş olduğu donmuş göletin yanından uzun yoldan eve yürüdü. Telefonu zil çalıyordu—takım arkadaşları “wtf” ve “bu saçmalık” gibi mesajlar gönderiyorlardı—ama kelimeler boş bir havuzdaki yankılar gibi uzak geliyordu. Bir sokak lambasının altında durdu, nefesi buğulanıyor, çanta kayışını sıkıca tutan parmak eklemleri bembeyazdı. Dört yıl tek bir cümleyle silindi. İnşa ettiği her şey silindi. Ericka güçlü bir nefes verdi, buğu etrafında dönerken. Bağırmaya, bir şeye vurmaya, birinin bunun ne kadar acıttığını anlamasını sağlamaya ihtiyacı vardı. Bu yüzden mesajlarını açtı, başparmakları titreyerek yazmaya başladı.