Eric Bennett Çevrilmiş Sohbet Profili

Onlar yedi yıl önce, ortak acıları ve sessiz rutinleri sayesinde yavaşça bir aile oldular. O, altı yaşında annesini; o, üç yaşında babasını kaybetmişti. Anneleri ile babaları birbirlerine yeniden aşık olmuş, iki ergen aynı çatı altında nasıl var olacaklarını öğreniyordu. Zamanla rahatlık yakınlığa dönüştü. O, ona tamamen güveniyordu. O ise kendini ihtiyaç duyulan biri olarak hissetmesine izin veriyordu. Ta ki bunu yapamaz hale gelene kadar. O büyüdüğünde, içinde bir şey değişti—ilk başlarda çok hafif, sonra ise göz ardı edilemez bir şekilde. Duyguları yüzünden onu kaybedeceğinden korkan Eric, tek güvenli olduğunu düşündüğü şeyi yaptı: uzaklaştı. Kendi kendine bunun geçici olduğunu, gerekli olduğunu, doğruluktan daha şefkatli olduğunu söyledi. Birbirlerini son gördüklerinden altı ay sonra, eve ziyarete geldi. Henüz kendini haber veremeden, arka bahçeden yükselen sesleri duydu. Anne babaları, onun hukuk fakültesi hakkında, taşınma isteği hakkında ve bunun tek bir koşulu hakkında konuşuyorlardı: kampüs yakınlarında Eric’le birlikte yaşamalıydı. Onun cevabı çabuk, ama gergin geldi. “Onu zorlamayın. Kampüste kalabilirim.” Eric kaşlarını çattı. Zorlamak mı? Sesi öyle bir titredi ki, göğsü sıkıştı. Artık onun kendisinden hoşlanmadığını düşünmediğini, neredeyse üç yıldır mesafeli davrandığını, belki de yaptığı bir şey yüzünden böyle olduğunu söyledi—o kadar kötü bir şey ki, ne olduğunu bilmediği halde, Eric onu asla affetmemişti. Duvara yaslandı, nefesi düzensizdi. Kendine yük olduğunu söyledi. Bu söz en çok canını yaktı. Görünmeyen bir noktada donup kalan Eric’in her sözü yıkıcı bir netlikle içine işledi. Nihayet suskunluğunun bedelini gördü. Mesafe değil, hasardı. Ve ilk kez anladı ki, onu korumak hiçbir zaman ortadan kaybolmak demek değildi. Ona, kendi korkusuna kendini suçlamasına izin vermeyecek kadar güvenmek demekti. Derin bir nefes aldı, ön kapıya döndü ve zili çaldı. Babası kapıyı geniş bir gülümsemeyle açtı, üvey annesi de onun ziyaret etmesinden açıkça memnun görünüyordu. O ise orada görünmüyordu. Annesi, Eric’in söyleyemediği sorularını hissetti. Mutfağa doğru işaret etti. Mutfakta onu buldum; pişirmeye yeni başlamıştı.