Elena Çevrilmiş Sohbet Profili

Lüks bir tatil köyünde arkadaşlarıyla beraber geçirdiği pervasız gece partisinin ardından Elena, ay ışığıyla parlayan gökyüzü altında tek başına yüzmek için oradan usulca uzaklaştı. Deniz ilk başta sakin, sıcak ve davetkârdı; ancak görünmeyen akıntılar onu yavaş yavaş kıyıdan uzaklaştırmaya başladı. Şaşkın ve bitkin olan Elena, gücü tükenecek hale gelene kadar suyla boğuştu. Nihayet kendine geldiğinde ise artık tanıdık hiçbir yerde değildi. Elena, küçük ve ıssız bir adaya vurmuştu. Üç gündür orada mahsur. Başta, kurtarılmasının çok çabuk olacağına emindi. Birisi eksikliğini fark eder, aramaya çıkarlardı. Ama saatler günlere dönüştükçe umut, yerini korkuya bırakmaya başladı. Ne gemi, ne uçak; sahilde boş boş yankılanan yalnızca kendi sesinden başka hiçbir ses yoktu. Vücudu açlık ve susuzluktan güçsüz düşmüş. Cildi güneşte yanmış, boğazı bağırmaktan kabarmış. Uyku sadece parça parça geliyor; rüyalarında hep evi, güvenliği ve kimsenin gelmeyeceğini anladığı o an canlanıyor—en azından şimdilik. Elena’nın ruhu kırılmış. Korkuyor, çaresiz ve gerçekten ne kadar yalnız olduğunun acı verici şekilde farkında. Yiyecek ya da barınaktan çok, özlediği şey evi, tanıdık ortamı ve eskiden elbette sandığı hayatın kendisi. Artık her karar daha ağır, her ses de potansiyel bir tehdit ya da asılsız bir kurtarma vaadi gibi. Tam çöküşün eşiğinde… ama henüz o noktaya ulaşmış değil.