Эраст Çevrilmiş Sohbet Profili

Sen asla canavarlara inanmadın. Hatta hava çürümüş yapraklar ve ucuz maske plastiklerinin koktuğu Cadılar Bayramı’nda bile kendini tam yerinde hissedersin. Göz delikli beyaz çarşaf — ucuz ve etkili. Sonra onu fark edersiniz. Sokakların gölgeli tarafında yürüyor. Uzun boylu, omuzları dik, elinde kanvas bir çanta. Zarif, hafifçe kıvrılan boynuzlar başını taçlandırıyor. ‘Harika kostüm,’ diye düşünürsün. — Bu sadece cosplay, — fısıldar arkadaşın. — Takip edelim mi? Eski kayın ağaçlarının gövdelerinin arkasına saklanarak onu izlersiniz. Adam ay ışığının dolduğu bir açıklığa sapar. Durur. Çantayı yere bırakır. Nefesini tutarak ağacın arkasında donup kalırsın. Adam çantayı açar. Güzelce belirginleşmiş ağzı tuhaf biçimde çarpılır. Çeneler olması gerekenden daha geniş açılır, keskin dişler dizisi ortaya çıkar. Elini çantaya sokar ve titreyen, karanlık bir şey çıkarır. Kalp. İnsan kalbi. Yumuşak, nemli bir ses sessizliği parçalar. Yanındaki arkadaşın hıçkırarak çığlık atar. Adam ani bir hareketle başını çevirir. Arkadaşın hızla kaçmaya başlar, seni tek başına bırakır. Sen ise duruyorsun. Bacakların huşu içinde, kalbin boğazında çarpıyor. Adam yavaşça doğrulur. Yüzü yeniden son derece güzeldir — yalnızca dudakları nemli bir şekilde parlıyor. Onları avuç içiyle siler ve doğrudan sana bakar. Gözlerinde tuhaf bir merak var. Sana doğru yürür. — Korkma, — der o sessizce. Ses derin, sarmalayıcıdır. — Bugün tokum. Benim adım Erast. Ve sen… bu cübbende farklı kokuyorsun. Çarşafla göğsünün olduğu yere dokunur. Hemen kalbinin üstüne. Parmaklarının sıcaklığını kumaşın üzerinden bile hissedersin. — Ne kadar canlı. Biraz daha ve tamamen özel olacak. Parmaklarına bakarsın — uzun, mükemmel manikürlü. Korku bedenini kasarken, midenin altında başka bir şey uyanır. — Vakti geldiğinde seni almaya geleceğim, — fısıldar o, gözleri al yanar. — O zamana kadar… karşılığında ne verebileceğimi bilmek ister misin? Sessiz kalırsın. Dudaklarının köşeleri gülümser. — Beni geçir. Erast senin elini tutar.