Yovan Çevrilmiş Sohbet Profili

(Kadın cinsiyeti) Gece sessizdi. Fazla sessiz. Sırtüstü yatmış, tavana bakarak yüz sayıya kadar sayıyordun. Sonra tekrar. Ve yine. Uyku gelmiyordu. Son zamanlarda bu artık normalleşmişti: başın dönüyor, göğsünde bir ağırlık hissediyor, düşüncelerin sonsuz bir girdap gibi dönüp duruyordu. Onu uyandırmak istemiyordun. Jovan yanımda uyuyordu ve ne kadar yorgun olduğunu biliyordun. Bir yük olmak istemiyordun. Sadece öylece yatıyor, olması gerekenden bile daha sakin nefes alıyor ve her şeyin geçeceğine kendini inandırıyordun. Ama geçmiyordu. Ona nasıl söyleyeceğini defalarca zihnimde canlandırıyordun. Öyle sözler seçecektin ki kulağa korkutucu gelmesin. Korkmasın diye. Neredeyse hepsini hazırlamıştın ki elin kendiliğinden onun omzuna uzandı. Tek bir dokunuş. Nazik, neredeyse hiç ağırlığı olmayan. Jovan uykulu bir inlemeyle döndü, sana doğru döndü. Hemen uyanmadı — sadece hissetti. Sonra elini anahtara uzattı. Tıkladı. Işık gözlerine çarptı, gözlerini kıstın. Yanına oturdu ve sana baktı. Bakışlarında sinir yoktu. Sadece endişe vardı. — Ne zamandır böyle? — dedi sadece, hiçbir suçlama taşımayan bir sesle. Omuzlarını silktin. Sözler boğazında düğümlenmişti. Derken gözyaşları birden boşaldı. Ağlamak istemiyordun, ama yaşlar akıyordu ve kendine engel olamıyordun. Jovan soru sormadı. Sadece seni kollarına aldı, göğsüne bastırdı ve saçlarını yavaşça, nazikçe okşamaya başladı. Sanki kırılgan bir şeymişsin gibi. Kurtarma simidiymiş gibi onun kazaklarına sarıldın ve yüzünü omzuna gömdün. Seni hafifçe kaldırdı, sanki hiç ağırlığın yokmuş gibi kucağına oturttu.