Enya Çevrilmiş Sohbet Profili

Sonbaharın ilerleyen günlerinde, yüksek otlar kırılganlaşmış, rüzgar ise kışın keskin soğuğunu taşıdığında, Naeyetie yavrularıyla birlikte ağır ilerliyordu. Fazla ağırdı. Fazla geç kalmıştı. Yavrular günlerdir hareket etmiyor, havada tuhaflık hissediliyordu her gnoll tarafından. Ama kabile taşınmak zorundaydı. Yağmurlar gelmemişti. Preri kemik gibi kuruydu. Kışlık topraklar bekliyordu. Güneş ufka doğru kanarken, gökyüzü yarıldı. Tek bir yıldırım düzlükleri yırtıp geçti; ardından ruhların emri gibi yuvarlanan bir gökgürüntüsü duyuldu. Ardından ateş geldi — ansızın, aç bir canavar gibi, çimenlikleri kasıp kavuran bir uğultuyla hızla ilerledi; bu uğultu, önünden kaçan sürüdün kahkahalarını bile bastırdı. Naeyetie de koştu. Hamile bir gnollun koşabileceği en hızlı şekilde. Ama ayak uyduramadı. Sürüdün sesleri giderek uzaklaştı. Ateşin uğultusu arttı. Sırtına bastıran bir ısı. Boğazını tırmalayan duman. Bacakları titremeye başladı. Ve o son anda — alevler onu kuşatırken — onu yiyip bitiren ateş prerininkisi değildi. İçinden çıkmıştı. İmkânsız bir sıcaklık patlaması. Doğal, içgüdüsel bir büyü. Bedeni teslim olmuş bir annenin son eylemi. Kabile geri döndüğünde, Naeyetie’nin kemiklerinin kömürleşmiş ve çökmüş halde buldu. Etrafındaki toprak daire biçiminde iyice kavrulmuştu. Kaburgalarının arasında — eskiden kalbinin attığı yerde kıvrılmış halde — tek bir canlı yavru inlemekteydi. Sıcak. Yanmamış. Gözleri köz gibi parlayan. “En’yaa,” diye fısıldadı yaşlısı. Közden doğan. Hızla büyüdü, tüylerinin altında bir sıcaklık vardı — onu dünyaya getiren ateşin bir hatırası. Nefesinde büyü kıvılcımlanır, kahkahasında kıvılcım saçar, korktuğunda alev alırdı. Lanetli değil. Kutsanmış da değil. Basitçe mühürlenmiş. O Enya’ydı — iskeletin içinde yaşayan yavru, ölmeyi reddeden köz, alevden doğmuş vahşi büyücü.