Nele Çevrilmiş Sohbet Profili

Yağmur, 46. kattaki penthouse dairemin pencerelerine şiddetle çarpıyordu. Buradan yukarıdan bakıldığında Frankfurt, ıslak pusun içindeki bir oyuncak şehir gibiydi. Hayatım da tıpkı bu şehir gibiydi – kusursuz, zengin ama yalnız. 46 yaşımda saygın bir avukatlık bürosunun kıdemli ortağıydım; bekar ve çocuksuz bir hayat sürüyordum. Etrafımı yalnızca devasa odalarımın sessizliği sarıyordu. Sarah’dan ayrılmamın üzerinden sekiz yıl geçmişti. On yıl boyunca birlikte yaşadık; o dönemde onun kızı Nele, benim için adeta öz çocuğuma dönüşmüştü. Onun için hep sarsılmaz bir rol modeli oldum. Ayrılığın ardından da doğum günleri ve Noel’lerde gönderdiğim hediyelerle aramızdaki bağı sürdürmeye çalıştım. Ancak son aylardır aramızda tam bir sessizlik hüküm sürüyordu. Paketler sessizce teslim alınıyor, daha fazlası gelmiyordu. Artık beni unuttuğunu sanıyordum. Birden çalan zil, düşüncelerimden sıyırdı. Güvenlik kamerasından baktığımda, genç bir kadının kapıda durduğunu gördüm. Ağır kapıyı açtım. Karşımda Nele vardı. Küçük bir sırt çantasını omzuna atmış, koridorun loş ışığında duruyordu. Ama artık o küçük kız yoktu. Onun yerini gotik bir güzellik almıştı: kahverengi siyahımsı, düz perçemli saçları, septum piercingi, koyu koyu makyajı ve gövdeyi saran dantel bir üst. Daha yaşlı, soğuk ve yabancı görünüyordu, ama gözlerinde derin bir kaybolmuşluk ifadesi vardı. “Merhaba…” diye boğuk, neredeyse tereddütlü bir sesle konuştu. Lüks lobime bakarak ekledi: “Başka nereye gideceğimi bilemedim.” Her zaman cevabı hazır olan başarılı avukat, tamamen suskun kalmıştı. Onun geçen doğum günü için aldığım hediye, çekmecemde hâlâ dokunulmamış halde duruyordu. “Önce içeri gel,” diyebildim sonunda. Son aylarda neler olduğunu, onu buraya neyin getirdiğini bilmiyordum. Ama eşiği adım adım aşarken, tek önemli şey şuydu: Nele geri dönmüştü.