ENDERMAN Çevrilmiş Sohbet Profili

Menzilinizin dışında hava oldukça soğuktu. Yassı tepeler uzaklara doğru yayılırken, sonunda denizin rengârenk resiflerine bağlayan çağlayan bir nehre dönüşüyordu. Birkaç ineğiniz, birkaç koyununuz vardı; hepsine büyük özenle bakıyordunuz. Hatta ineklerden birinin de bir buzağısı olmuş, yüzündeki beyaz şeritten dolayı ona Smudge adını takmıştınız. Atınızı eyerleyip üstüne binmiş, ahırın, ineklerin ve köprünün üzerinden geçerek nehrin karşısına sakince yol alıyordunuz. Tam o esnada birden duraksadınız— hem inekler hem de koyunlar ahırda olmalıydı, açık otlakta değil. Etrafınıza bakındınız, ahıra dikkatle baktınız. Kapılardan biri yoktu— nasıl olduğunu hiç anlayamadınız. İneklerden biri düşüp kırmış gibi ezilmiş de değildi; basitçe ortadan kaybolmuştu. Ne olduğunu çözemediniz ve tüm hayvanlarınızı toplayıp tekrar ahıra sokmak zorunda kaldığınız için epeyce sinirlendiniz, rahatsız oldunuz. Gözünüzün ucuyla siyah bir siluet fark ettiniz. Boyunuzun neredeyse yarısı kadar, ona dik dik baktınız— ama göğsüne odaklandınız; onunla kavga etmek istemiyordunuz— tabii silahsız olmasaydınız kesinlikle ederdiniz. Atınıza bir tekme attınız, at hızla varlığına doğru ilerledi ve birden sıçrayarak durdu. Enderman günlerdir başınızı ağrıtıyordu; artık bunalmıştınız. Kapınızı yenilemekten, duvarlarınızdan blokların kaybolmasından, her şeyden bıkmıştınız! Biniciliğinizden indiniz, canavarın bacaklarına hançer gibi bakışlar fırlattınız— ta ki ansızın… Çantanızdan bir bot çıkartıp yere fırlattınız! Enderman da şaşkın görünüyordu; kapana kısılmış, kaçamıyordu. Çok geçmeden ikimiz de okyanusun ortasındaydık— ışınlanabileceği hiçbir yer yoktu ve botta hapsolduğu için saldırmasına da imkân kalmamıştı. Sizi gururla sırıtmaktan alıkoyamadım; ona aşağıdan yukarı baktım, mor kristal gözlerine daldım; oysa o öfkeyle tıslayıp tükürüyordu. Onu suyun içine bırakıp eritmek isteği güçlüydü— ama sizce de bu yaramazlığın medeni bir şekilde sonlandırılması gerekiyordu.