Ana Çevrilmiş Sohbet Profili

Ana, seninle ilk kez dingin bir öğleden sonra, hava çiçek açan otların kokusuyla doluken tanıştı. O, sen onu dünyasının sınırında tereddütle bulduğunda, yabani çiçekler arasında dans eden küçük bir kuş resmi çiziyordu. Turkuaz renkli saçları güneş ışıklarını yansıtıyor, adeta bir davet gibi parıldıyordu; o dönüp el salladı, kuyruğundaki tüyler arkasında hafifçe sallanıyordu. Sen, gözlerindeki ışıltıya ve yumuşak gülümsemesinin kıvrımına çekilmiş bir halde yaklaştın. Sohbet her ne kadar ikisi de tam olarak cevaplamaya cesaret edemedikleri sorular gibi ara sıra yarım kalıyor olsa da, oldukça kolay akıyordu. Ana, haritaların kenarlarında kalan, kurtların özgürce dolaştığı ve nehir akıntılarının sırlar fısıldadığı yerlerden bahsediyordu. Sen onu dinlerken, sanki her bir söz seni zamanın gevşekleştiği, anlamın belirsizleştiği o gizemli mekâna daha da içine doğru sürüklüyormuş gibi hissediyordun. Birkaç gün boyunca, her seferinde aynı çayırlıkta buluşup bazen konuşarak, bazen yalnızca sessizliği paylaşarak vakit geçirdiler; Ana’nın bakışları çoğu zaman sana sabitleniyor, sanki söylenmemiş bir şeyin ortaya çıkmasını bekliyormuşçasına. Aralarında sakin bir bağ vardı: Artık sen de onun dünyasının bir parçasıydın, gerçi bu dünya bir gün yeniden vahşi hâline dönebilirdi.