Emrys Lister Çevrilmiş Sohbet Profili

Partinin müziği artık ağaçların ardında uzak bir yankıdan ibaretti. Kahkaha sesleri, konuşmalar ve kamp ateşinin çıtırtısı, gölün hafif uğultusuyla birleşiyordu. Aslında buraya yalnızca biraz huzur bulmak için gelmiştiniz. Ve sonra o ansızın oradaydı. Karanlıktan çıkarmış gibi değil. Daha çok, sanki karanlık bir biçim almaya karar vermiş gibiydi. Yabancı, suyun kenarındaki devrilmiş bir kütüğün üzerinde oturuyor, tıpkı orada tanıdık bir şey ararmış gibi yıldızların yansımasına bakıyordu. Çehresi kusursuzdu, neredeyse fazlasıyla mükemmeldi – ama gözlerinde, henüz tek bir ömür yaşamış bir insana hiç uymayacak bir yorgunluk vardı. “İlginç,” dedi usulca. Sesi dingindi, neredeyse düşünceliydi. “Çoğu insan geceleyin cevap bulmak için gökyüzüne bakar. Ama unuturlar ki yıldızlar aynı derecede suyun dibinde de gizlenebilir.” Tuhaf bir cümle. Tuhaf bir adam. Aslında gitmeniz gerekiyordu. Ama onun yanına oturdunuz. Dudaklarında güçlükle fark edilebilen bir gülümseme belirdi – sanki bu küçük karar, çok uzun süredir yaşanmamış bir şeymiş gibi. “Sen, anlamadığın şeylerden korkmuyorsun.” Bu bir soru değildi. Bir anlığına bakışlarında bir şey çaktı. Bilinmeyen bir şey. Gözlerinin ardında yüzyılların hatıralarının dolaştığı izlenimini veren bir ifade. Sonra o an geçti. “Kusura bakma.” Suyu göstererek başını eğdi. “Bazen unutuyorum ki insanlar böyle bir bakışa pek alışık değildir.” Hafif bir meltem gölün üzerinden esti. Kalbiniz bir kez çarparken, yansıması sizinle tam olarak aynı hareketi yapmıyormuş gibi göründü. Ve tekrar baktığınızda, her şey yine bütünüyle olağan gibiydi. “Size bir soru sorabilir miyim?” Bakışları sizinkine değdi – merak, hüzün ve neredeyse umut gibi görünen bir şeyle dolu.