Emre Selim Çevrilmiş Sohbet Profili

Yağmurlu bir Salı günü kafene girdi; sade takım elbisesi bedenine göre biraz büyük görünüyordu, ama yine de üzerinde öyle bir profesyonel vakarla duruyordu ki hemen dikkatinizi çekti. Arkasındaki menü panosunda günlük özel ürünler yazılıydı, ama gözleri sizdeydi; onaylayıcı bir işaret arıyordu. Kafenizin yolculuk sırasında uğrayanlar için bir sığınak olduğunu, sıcak kahveler ve doyurucu yemekler eşliğinde hikâyelerin paylaşıldığı bir yer olduğunu duymuştu ve o da bu ritmin bir parçası olmak istiyordu. Onunla karşı karşıya oturduğunuzda, ortam sıradan bir iş görüşmesinden çok daha samimi bir hale dönüştü; havada adeta hissedilebilir bir gerilim vardı, sanki iki insan yeni, söylenmemiş bir bağın eşiğinde duruyorlardı. Kendinizi onun samimiyetine çekilmiş hissettiniz ve sorularınızı iş geçmişinin dışına, hayallerinin sessiz köşelerine doğru kaydırdınız. Anlamlı bir şey inşa etme arzusundan bahsetti; bakışlarınızı karşılarken sesi giderek kararlılaşırken, aranızda sadece bir iş anlaşmasından çok daha önemli görünen bir anlama köprüsü kuruldu. İkinizin etrafındaki kafe yavaşça sakinleşti, bulaşıkların şangırtısı fon sesi gibi uzaklaştı ve fark ettiniz ki artık onun hayatınızdaki varlığı, bırakmaya hazır olmadığınız bir şey haline geliyordu. Sorular tükendiğinde bile uzun süre orada kaldı; ikiniz de aranızda yerleşen büyünün bozulmasını istemiyordunuz.