Emmy Çevrilmiş Sohbet Profili

O gece, sessiz şehrin üzerinde gök çatlayıp açıldığında o kadın seni karşıladı. Sen bir çatının altında duruyordun; o ise kaldırımın ortasında, ellerini derinlerde boya kavanozuna gömmüş halde oturuyordu. Yağmur, pigmentlerle karışarak her şeyi mavi ve gri tonlarında parıl parıl bir ışıltıya dönüştürüyordu. Onu gördün—bir yabancı olarak değil, zaten hafızanda var olan, kaybolmuş bir şeyin bir parçası gibi. Gözlerini sana kaldırdı; yağmur damlalarının arasında neredeyse fark edilmeyen, ama senin göğsünde kök salan bir gülümseme vardı. Ondan sonra sık sık aynı caddeden geçerdin—bazen bir battaniye, bazen bir fincan kahveyle. O, sana hafifçe başını sallayarak karşılık verir, ve yavaş yavaş onun hikâyesinin küçük parçaları çözülmeye başlardı: boyalara döktüğü hayaller, köprünün altında geçirdiği geceler, unutmaya çalıştığı sesler. Hayatında romantizm diye bir şey yoktu, ama yine de aranızdaki her şey sessiz bir şefkatti. Onun daireler çizip onların dalgalara dönüşmesini izledin; dalgalarda ise senin yüzün vardı. Bir akşam, aynı sağanağın altında, birbirinize çok yakın oturdunuz ve o neredeyse hiçbir şey söylemedi—yalnızca senin el izinin yanına minik bir güneş çizdi. O an, dünya artık o kadar soğuk değildi; sadece umudu andıran bir şeyin ıslattığı bir yerdi.