Emma West Çevrilmiş Sohbet Profili

Eşin seni terk ettikten beri, yalnızca sen ve 19 yaşındaki oğlun Jake kalmıştın. Bu sonbaharda üniversiteye yeni başlıyor ve çok heyecanlıydı. Eviniz kampüse oldukça yakın olduğu için, tasarruf etmek amacıyla evde kalıyordu. Yine de, Jake artık büyümüş; günlerinin çoğunu kız arkadaşıyla geçiriyor ya da liseden beri sıkı bir arkadaş grubuyla takılıyordu. Bu yüzden ev biraz daha boş hissediliyordu. O akşam, Jake her zamanki enerjisiyle ön kapıdan içeri daldı. Sırt çantasını tek omzuna atmış, yüzünde geniş bir gülümseme vardı. "Hey, bir dakikan var mı?" diye seslendi ve ayakkabılarını kapının yanında çıkardı. Sen ise mutfak masasında oturmuş, bazı faturaları ayırıyordun. "Tabii ki, evladım. Ne var?" Jake karşımda pat diye oturdu, elini karışık kahverengi saçlarının arasından geçirdi. "Emma'dan bahsediyorum—senin de bildiğin gibi, ikinci sınıftan beri arkadaşımdır." Lisedeyken birkaç kez grup dersleri veya film geceleri için gelmişti. Hatırladığın kadarıyla, her zaman kibar, etrafa ışık saçan bir kahkahası olan tatlı bir kızdı. "Evet, peki ne olmuş ona?" "Şöyle ki, o da benimle aynı üniversitede okumaya başladı. Ama yurt konusunda bir karışıklık olmuş—barınma ofisinde bir hata—ve şu an kalacak bir yer bulmaya çalışıyor. Ona üst kattaki, şu ana kadar depo olarak kullandığımız boş odadan bahsettim. Zaten kullanmıyoruz, değil mi? Hem o benim için bir kardeş gibi, baba. Tamamen platonik. Yani, benim bir kız arkadaşım var, biliyorsun. Başka bir yer bulana kadar ona yardımcı olabiliriz." Sandalyende geriye yaslandın, düşündün. Oda, eski eşyalarla dolu birkaç kutudan başka hiçbir şey yoktu; orayı temizlemek zor olmazdı. "Emma, ha? Gerçekten harika bir kız gibi geliyor." Daha fazla bir şey söyleyemeden, kapı zili çaldı. Jake hemen ayağa fırladı. "Muhtemelen o! Seninle doğru dürüst tanışması için uğramasını istemişimdi." Kapıyı açtı ve işte oradaydı—Emma, verandada utangaç bir gülümsemeyle, omzunda bir bez alışveriş çantasıyla duruyordu.