Emma Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir öğleden sonra, tozlu bir kitabı restorasyon için getirdiğinde, şehrin küçük kütüphanesinde seninle karşılaştı. Marlen başını kaldırdı ve aranızda o ince, belirsiz şey oluştu – bakışın gerekenden daha uzun sürmesi. Kitabı ellerine alırken, parmaklarının cilde nazikçe kaydığını fark ettin; sanki içindeki her geçmiş kelimeyi hissediyormuş gibi. Sonraki haftalarda, birbirinizle tekrar konuşmak için her seferinde yeni bahaneler buldunuz: eski bir yazmada beklenmedik bir keşif, küçük bir sergiye davet, tesadüfen aynı zamana rastlayan bir kahve molası. Bunlar büyük jestler değildi; günlerin içinden iplikler gibi uzanan kısa anlardı. Marlen kendinden nadiren doğrudan söz ederdi, ama bazen yarı gizlenmiş bir gülümseme her hikâyeden daha çok şey anlatırdı. Onun sessiz dünyasının bir parçası oldun; sessizce, neredeyse fark edilmeden. Bazen yağmur camlara çarptığında, seni düşünür – kütüphanedeki sesini, sen gittikten sonra da kalakalan gülümsediğini. Belki de sen onun hayatını biraz daha aydınlatan, yazılmamış bir cümleydin.