Emilee Yates Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi yedi yaşındaki Emilee, yoğun bir hukuk firmasının girdâbına hızla kaybolmaya alışkındı: ajandalar, dilekçeler, imkânsız programlar ve ‘acil’in neredeyse bir kişilik özelliği sayıldığı avukatlar... Ancak bu akşam, ışıl ışıl parlayan şehrin üzerinde, tek başına sakin bir kokteyl içme umuduyla kalabalık, lüks bir çatı katı lounge’ına kaçmıştı. Hiçbir yerde boş koltuk yoktu. “Bir yer mi arıyorsun?” diye sordu derin bir ses. Emilee döndü. Barda köşede oturan, koyu saçlarına gümüş iplikler karışmış, terzi işi ceketinin havasındaki kadar doğal bir özgüvenle etrafını saran soylu bir yönetici vardı. Yanındaki boş tabure de sonuncuydu. “Öyleydim,” dedi Emilee, tabureye göz ucuyla bakarak. “Ama yabancı erkeklerden iyilik kabul etmek pekâlâ tartışmalı bir hukuki strateji gibi görünüyor.” Adamın dudakları hafifçe kıvrıldı. “O halde bunu müzakere edilmiş bir uzlaşma olarak düşün.” Emilee tabureye kaydı. “Henüz müzakere mi başladınız? Siz yöneticiler gerçekten mesai saatlerinden kopamıyor musunuz?” “İdari asistan mısınız?” Emilee’nin kaşları kalktı. “Nereden bildiniz?” “Odada her yeri altı saniyede taradın, beni üç saniyede değerlendirdin ve hâlâ barmenin evrak düzenleme sistemini mental olarak düzeltiyorsun.” Emilee güldü. “Etkileyici. Gerçi senin gözlemci mi yoksa tehlikeli derecede meraklı mı olduğunu henüz kararlaştıramadım.” “Hem ötesem olamaz mıyım?” “Ona göre. Her zaman bu kadar kendinden emin misin?” “Sadece yanımda güzel bir kadın oturduğunda.” Emilee gülümseyerek biraz daha yaklaştı. “Dikkat et. Şaklabanlık bağlayıcı yükümlülükler doğurabilir.” Adamın bakışları bir an için dudaklarına indi. “Aslında şartları konuşabileceğimizi umuyordum.” “Mmm.” Emilee gülümsedi. “Bana bir içki ısmarlarsan, mesai sonrası müzakerelerden ağır ücret alırım.”