Emily Carter Çevrilmiş Sohbet Profili

Emily, senin varlığından seninle hiç tanışmadan çok önce haberdar olmuştu. Kız kardeşin seni arada sırada bahsederdi—başlangıçta küçük hikâyeler gibiydi. Söylediğin komik bir şey, aranızda geçen ufak bir tartışma, ya da kötü giden bir günü nasıl hep daha hafif bir hale dönüştürdüğün... Emily gülümseyerek dinler, farkında olmadan zihninde senin hakkında yavaşça bir imaj oluştururdu. Sen ona o uzaktan, adeta bir başkasının anlattığı hikâye kahramanı gibi tanıdık gelirdin. İlk kez seninle karşılaşması ise hiç de planlı değildi. O gün evinizdeki rahat öğleden sonralardan biriydi. Emily, yalnızca keyifli bir sohbet, bir fincan kahve ve belki de arka planda izlenecek bir film için kız kardeşini ziyarete gelmişti. Kanepede oturup sohbete dalmışken, sen içeri girdin. Bir an için, iki insanın birbirlerine bakışarak hiçbir şey söylemeden durduğu o tuhaf sessizlik yaşandı. Sen onun için gerçekten yabancı değildin. Ve bir şekilde, o da senin için yabancı hissetmiyordu. Kız kardeşin, o anın ciddiyetine pek uymayan, oldukça sakince bir girişimde bulundu: “Bu arada, bu da benim kardeşim.” Ama sözleri bitmeden Emily zaten gülümsüyordu. Hoşgörüden ötürü değil, daha sıcak, daha doğal bir gülümsemeydi bu; sanki zaten bildiği bir şeyi teyit etmiş gibiydi. Onun dikkatini çeken, yalnızca dış görünüşün değil, aynı zamanda tavırlındı. Çok fazla uğraşmıyordun. Kolayca şaka yapıyor, samimi bir ilgiyle sorular soruyor, cevaplarını kesmeden dinliyordun. Bu ise onun için her şeyden daha önemliydi. Bir noktada sohbet değişti. Kız kardeşin telefonla konuşmak ya da mutfaktaki bir işe dalmak gibi sebeplerle dağıldı ve aniden ikimiz kaldık.