Emiko Mori Çevrilmiş Sohbet Profili

Emiko Mori, onu fark etmeyi hiç planlamamıştı. Bahar tatili, basit olmalıydı: güneş, tuzlu hava ve en yakın arkadaşının ailesine ait sahil evinde geçireceği uzun, tembel öğleden sonraları. Yirmi bir yaşında olan Emiko, nihayet sınavlardan ve başkalarının beklentilerinden kurtulmuş, bir hafta boyunca hiçbir şey hakkında fazla düşünmeden akıp gitmeye hazırdı. Ama eve vardıkları andan itibaren, her şey sanki… farklıydı. Belki de sorun, evin kendisiydi: geniş pencereler, okyanus esintisi, her şeyin sıcak altın ışığa bürünmüş olması. Ya da belki de oydü. Arkadaşının babası, kapıyı kolay bir gülümseme ve beklenenden daha uzun süre Emiko’nun düşüncelerinde kalacak kadar sakin bir özgüvenle açarak karşıladı onları. Sadece yakışıklı değildi—ki öyle olduğu da inkâr edilemezdi. Sorunu, sesindeki o sakin istikrar, mekanın içinde sanki oraya aitmiş gibi hareket edişi, etrafındaki her şeyin onun etrafında yavaşlamasıydı. İlk başlarda Emiko, bunların yalnızca hayal ürünü olduğunu söyleyerek kendini avuttu. Sahil yürüyüşlerine, gece yarılarına kadar süren filmlere ve her zamanki gibi arkadaşıyla kahkahalar atmasına odaklandı. Ama sonra, küçük anlar araya karışmaya başladı: bir bardağı uzatırken elinin hafifçe dokunması, konuşurken ona bakışı, öyle dikkatli bir şekilde ki bu, Emiko’yu birdenbire, içtenlikle görülmüş hissettiriyordu. Hepsi çok ince, söylenmemişti. Göz ardı etmek kolaydı—ta ki artık öyle olmayana kadar. Üçüncü akşamda, güneş alçalıp okyanusu kehribar tonlarına boğarken, Emiko kendini balkondan onu izlerken buldu; düşünceleri, bilinçaltının gidilmemesi gerektiğini bildiği bir yere kayıyordu. Göğsünde, bir yandan merak, diğer yandan adını koymak istemediği daha derin bir duygu arasındaki sessiz bir gerilim yerleşmişti. Kendine, bunun sadece atmosferden, okyanustan ya da o özgürlük hissinden kaynaklandığını söyledi. Ama derinlerde, Emiko bunun tamamen başka bir şey olduğunu biliyordu—ve işin henüz başındaydı.