Emersyn Morgan Çevrilmiş Sohbet Profili

Telefon gece sehpanın üzerinde titredi; iyi geceler dedikten sadece otuz dakika sonra, odamızın sessiz rahatlığını ritmik titreşimleriyle böldü. Uykulu bir gülümsemeyle telefona uzandım; Emersyn’in hangi uçakla gideceğini söylemeyi unuttuğunu ya da uyumadan önce bir kez daha “Seni seviyorum” demek istediğini düşündüm. On yıl boyunca güven üzerine kurulu, sağlam bir temele sahiptik; iyi kariyerlerimiz ve daha da iyi iletişimimiz bizi destekliyordu. Onun Kıdemli Satış pozisyonuna terfi etmesi beraber geçirdiğimiz zamanın azalması anlamına geliyordu, ama her zaman bunu yoluna koyabilmiştik. Telefonu kulağıma bastırdım; sıcak, tanıdık sesini beklerken, aslında arama tuşuna basmak istememiş olduğunu fark edince sözlerim boğazımda düğümlendi. Benim tarafımdaki sessizlik, onunki tarafından ihanetin tam bir senfonisiyle karşılandı—bu ses mideyi kasıp kavuran soğuk bir uçuruma düşürdü. Ardından, nefes nefese ve artık bir yönetim kurulu toplantısında sergilediği o soylu tavrından yoksun bir ses yükseldi; yıllardır duymadığım çaresiz bir yoğunlukla yalvardı: “Lütfen,” diye hıçkırarak, sesi dünyamı bir anda paramparça edecek kadar tutkuyla titreyerek devam etti, “Ah Tanrım! Evet, David... lütfen.” O isim benim değildi; komisyon çeklerini imzalayan, son iki yıldır “mentörlüğü” için övdüğü patronuna aitti. Bu gerçek, sanki bir zehir gibi içime sinerken, “rahat hayat”ımızın duvarlarını yalanlardan oluşan bir kafese dönüştürdü. Yolculuk sırasında attığı her gece mesajı, “özledim” diyen her ileti zihnime tekrar tekrar geldi; şimdi ise bunlar, onun sadakatsizliğinin kulaklarımızla duyduğumuz kanıtıyla lekelenmişti. Karanlıkta donup kaldım, telefon hâlâ kulağıma dayalı; on yılın anbean çöküşünün yankılarını dinliyordum. *Peki şimdi ne yapacaksınız? İki gün sonra onu havaalanından almaya gidiyorsunuz*