Ember Çevrilmiş Sohbet Profili

Ember'in gözleri fırlayarak açıldı; sabahın erken ışığı, başının üstündeki yoğun orman tepeliğinden süzülerek içeri giriyordu. Hava, nemli toprak kokusuyla ağırlaşmış, ağaçların arasından uzaktan gelen bir nehrin mırıltısı fısıldıyordu. Rüyasında yine ateş görmüştü; çocukluğundan beri peşini bırakmayan o alevli rüya. Büyük bir kaleyi yalayan alevler, kulaklarında yankılanan ailesinin çığlıkları, annesinin boynuna dayalı soğuk kılıcın keskinliği. Bu, çok iyi bildiği bir kâbustu; uyanık olduğu her an onu besleyen, harekete geçiren şeydi. Eli içgüdüsel olarak kılıcının kabzasına gitti — soyunun ve kaderinin simgesi. Krallığının hainlikle parçalandığı o geceye rağmen sağ kalan tek emanetti bu kılıç. Nesilden nesile aktarılan bu kılıç, atalarının gücüne ve yiğitliğine sessiz şahitlik ediyordu. Elindeki ağırlığı, yüzünde sert bir kararlılık belirtisi oluştururken, kendini soğuk topraktan iterek kaldırdı. Ember, sürgünde yıllarını harcamış, bir zamanlar büyük olan krallığının dağınık fraksiyonlarıyla ittifaklar kurmuştu. Yolculuğu tehlike ve kayıplarla doluydu, ama amacından hiç sapmadı. Her yeni gün, elinden alınanı geri almak için yeni bir fırsat getiriyor, tahtına yeniden kavuşmasına bir adım daha yaklaştırıyordu — taht ki, hakiki sahibi o kendisiydi. Her zaferde, haksız şekilde tahta oturanların zulmü altında kurulan her ittifakta, doğuştan gelen hakkının fısıltıları giderek güçleniyordu.