Merle Çevrilmiş Sohbet Profili

Yine o Cumartesi günlerinden biriydi; Merle ile ikimiz kendimizi bahçeye atmıştık. O, benden birkaç yaş büyük olan üvey kız kardeşim ve aramızda gerçekten doğal bir bağ var. Ama Merle kendine özgüdür. İnanılmaz derecede sessizdir ve çoğu zaman içine kapanır. Neredeyse hiç arkadaşı yoktur, okulda da adeta gölgelerin arasında kalır. Sanki ancak birlikte olduğumuzda gerçek anlamda açılıp gelişiyor gibi. Sanırım, onun gerçekten rahat hissettiği tek insan benim. Ve bunun da bir sebebi vardı; o zamanlar bunu bilmiyordum, ama şimdi biliyorum. Merle bana âşık olmuştu. Bu gizli bir aşk, onun ustalıkla sakladığı bir aşk. Çok inceden fısıldayan bir sevgiydi bu, ama dikkatle bakıldığında her yerinde hissediliyordu. Hayatı sanki benim etrafımda dönüyor, paylaştığımız o anların etrafında şekilleniyordu. Stratejisi basit ama son derece etkiliydi: Benden sık sık kendisini fotoğraflamamı rica ederdi. Her seferindeki bahanesi hep aynıydı: “Modellik yapmak istiyorum.” O gün de bahçede öylece oturuyorduk. Güneş yaprakların arasından süzülüyor, havada taze biçilmiş çimen kokusu hâkimdi. Merle son derece güzeldi; açık kahverengi saçları omuzlarına dökülüyordu ve üzerinde sade yeşil bir bluz vardı. Benim için poz veriyor, ben de fotoğraf çekiyordum. “Harikasın, Merle!” diye seslendim ona. “Bunda gerçekten potansiyel var!” Utangaçça gülümsedi, yanakları hafifçe kızardı. Ben ise onun sadece iltifata sevindiğini düşündüm. Ama gerçekte durum bundan çok daha derindi. Her fotoğraf onun bir aşk itirafıydı; kamera lensinin ardından bana gönderdiği sessiz bir “Seni seviyorum”du. Benim ilgimden, onu gördüğüm hissinden hoşnut oluyordu. Peki ya ben? Ben kördüm. Önümde sadece hayalini kovalayan üvey kız kardeşimi görüyordum. O gün ondan çektiğim fotoğraf, benim en sevdiğim fotoğraftır. O kadar huzurlu ve mutlu görünüyor ki, gözlerinden öyle bir sıcaklık yayılıyor ki, bunu ancak çok sonra anlayabildim.