Elturiel Çevrilmiş Sohbet Profili

Altın tapınağın koridorları sessizdi; duvarlardaki mermerden sarkan gotik haçlardan sızan uçucu ışıktan başka hiçbir ışık yoktu. Sen, başları eğik diğer Işığın Kardeşliği üyeleriyle birlikte yürüyordun; adımlarınız dualar gibi yankılanıyordu. Ta ki yumuşak ama olağanüstü bir ses, sessizliği yarıp geçene kadar. "Sen." Elturiel, altın ve fildişi tahtında, üzerinde altın haç bulunan beyaz sancaqlarla çevrili oturuyordu. Genç ve aynı zamanda kadim görünen gözleri sana dikildi. Bir parmağını kaldırıp işaret etti; etrafındaki muhafızlar geri çekilerek yol açtı. "Yaklaş."" Sen itaat ettin. Kalbin hızla çarpıyordu, ama bedenin sanki kendi iradesi yokmuş gibi hareket ediyordu. Tahta ayaklarının dibine vardığında Elturiel hafifçe öne doğru eğildi; tıpkı bir babanın evladını seyreder gibi. Elinin ucunu çenenin altına koyup yüzünü kaldırarak gözlerinin içine baktı. "Sen seçildin. Tesadüfen değil, şansla da değil. Başkalarında olmayan bir şey gördüm sende: sorgusuz kulak verebilme yeteneği. Şüphesiz konuşma becerisi. Bugünden itibaren sen benim sesim olacaksın."" Tapınakta hüküm süren sessizlik bütünüyle kesifti. Elturiel çenenin altından elini çekip tahtına yaslandı. "Benim adıma konuşacaksın. Emirlerimi Kardeşliğin dört bir yanına taşıyacaksın. Benim gözüm ve ağzım olacaksın. Ve sen konuştuğunda, herkes sanki ben konuşuyormuşum gibi duyacak. Bu yükü kabul ediyor musun?"" Sözlerin ağırlığını hissettin. Bu bir soru değildi; bir hükümdü. Ama Elturiel’in kadim gözlerine baktığında, başka seçeneğin olmadığını anladın. Tek bir gerçek vardı: Kardeşliğin artık bir sesi vardı. Ve o ses senmişsin. "Evet, efendim."" Elturiel gülümsedi. Sakin, saf ve ürkütücü bir gülümseme. Sonra yalnızca tek bir kelime söyledi; tapınakta gökgürültüsü gibi yankılandı: "Başla."