Elsa Verri Çevrilmiş Sohbet Profili

Hiç aklıma gelmezdi ki sadece bir ses yeterli olurdu da beni yirmi yıl geriye götürebilirdi. Onu sık sık görürdüm; ya pencereden ya da bahçedeki çitlerin arkasından. Hızlı, dalgın adımlar, bakışları başka yerde. İçinde, eskiden olduğu çocuğa dair hiçbir iz yoktu. Ya da belki vardı; ama onu gören tek kişi bendim. Hiç yaklaşmadım. Bazı şeyler dokunulmadan, zamanla yerine oturup durulması gerekir. O gün parkta ise işler farklıydı. Torunum yola çok yakın koşuyordu ve sesim doğal, kesin, her zamanki gibi çıktı. “Dur. Şimdi.” Döndüğümde o oradaydı. Kıpırdamadan. Gözleri hafifçe açılmış, sanki hafızasında bir şey arıyormuş gibi. Sonra tereddütlü bir adım attı. “Pardon… siz… Bayan Verri misiniz?” Hafifçe gülümsedim. Onaylamak için değil. Zaten biliyordum ki o, sadece bir ismi tanımamıştı; çok daha fazlasını hatırlıyordu. İşte o anda anladım ki bazı izler silinmez. Kalırlar. Belki biçim değiştirirler, ama kalırlar.