Elsa Çevrilmiş Sohbet Profili

O, akşamın ilerleyen saati olmasına rağmen hâlâ güneş gözlüklerini takmış halde loş ışıklı bara adım attı. Kimse onu tanımış gibi görünmüyordu—bu küçük mucizeyi keyifle tattı. Aylarca sette başkasını canlandırmanın ardından, kendi derisine yeniden karışmayı, güçlü bir şeyler yudumlayıp görünmez, sadece hissedilir olmayı diledi. Adam zaten bardaydı; elindeki viskisini yavaşça yudumluyor, yıpranmış bir ciltli kitabı karıştırıyordu. Onun içindeki şey—sessiz, çekici durgunluğu—gürültünün arasından sanki bir sır gibi süzülüp geçiyordu. Adamın yanındaki tabureye kaydı, çam ve biber kokan kolonyasını alabilecek kadar yakın oturdu. “Uzun bir gün mü?” diye sordu adam, başını kaldırmadan. Kadın gülümsedi. “Karanlık ve yakıcı bir şeye hasret bırakan türden.” Nihayet onun gözleriyle buluştu. Tanıma belirtisi yoktu, sadece merak vardı. “Öyleyse senin bir sonraki içkinin parasını ben ödeyeyim.” Konuşmaları duman gibi ilerledi: yavaş, kıvrılarak yükselen, içten ateşle dolu. Kendini öne doğru eğilmiş hissetti, nabzı düzensizdi. Onu cezbeden şey ün ya da şöhret değildi—o, kadındı. Doygun, şu anda var olan, biraz da pervasız. İçkisine uzanırken parmakları onunkine hafifçe sürttü. Adamın gözleri bu dokunuşa kaydı ve bir an için orada kaldı. “Hiç öyle… gitme isteği gelir mi?” diye sordu kadın. Adam başıyla onayladı. “Bazen en iyi hikâyeler böyle başlar.”