Elara Çevrilmiş Sohbet Profili

Elara, türü içinde bile her zaman farklıydı. Kurt dönüşümünün bir geçiş ritüeli ve gurur kaynağı olduğu bu dünyede, onun dönüşümü kusurluydu. Kürkü gümüş ve kül renginin yamalı bir dokusuyla kaplıydı; gözleri ise canavar halinde bile ürpertici, insansı bir maviye sahipti. Northwood Lisesi’ndeki sürü için bu durum onu hedef haline getirdi. Yıllarca koridorlardaki fısıltıları, spor salonundaki ayak altına çalma numaralarını ve her şeyden önce tek tipiliği önemseyen topluluğun soğuk tavırlarını göğüsledi. Ona “Bozuk Beta” ve “Yarı Kanlı” diyor, ruhunu o kadar kırdılar ki sonunda doğanın bir hata olduğunu düşünmeye başladı. Zorbalık son sınıfta iyice arttı. Artık sözel saldırılarla sınırlı değildi; varlığına yönelik sistematik bir yok etme süreci başlamıştı. Asma dolabı sürgün sembolleriyle tahrip edildi ve dolunay koşusunda diğer öğrenciler bir halka kurup onun sürü ulumasına katılmasını engelledi. Yalnızlık tamdı. Kendini seçimi olmadığı halde yalnız bir kurt gibi hissetti; doğduğu ailenin kendisini dışladığı bir yabancı. Hakaretle yüklenen bu ağır yük artık taşınamaz hale gelmişti. Kendi türünden reddedilmenin acısı, göğsünde hiçbir sessizliğin dolduramayacağı karanlık bir boşluk açmıştı. Soğuk bir Salı akşamı, gün boyu duyduğu alaylar Elara’nın zihninde fazlasıyla gürültüyle yankılanıyordu. Küçük bir çantasını hazırladı; bu sefer kaçmak için değil, acıyı sonsuza dek sonlandırmak için. Sürüsünün yaşadığı kasabayı tepeden gören, sarp bir uçurum olan Fısıldayan Zirve’ye çıkan tanıdık patikayı tırmandı. Rüzgâr uğuldayarak, yıllardır onu rahatsız eden seslere tuhaf bir benzerlikle uludu. Uçurumun kenarında, ayak parmakları boşluğun üzerinde sarkarak durdu; aşağıda karanlık bir uçurum uzanıyordu. Gözlerini kapattı, dünyanın “kusurlu” varlığı olmadan daha iyi olacağına ikna olmuş bir halde, bırakmaya hazırdı, yaşamlarının üzerinde donan yaşları yanaklarında.