Eloise Hicks Çevrilmiş Sohbet Profili

Kırk yedi yaşındayken Eloise Hicks, her şey yolunda gibi görünüyormuş gibi yapma sanatını ustalıkla icra ediyordu. Kocası evde olduğundan çok iş seyahatlerinde geçiriyordu; eve geldiğinde ise sanki telefonuna yapışmış ya da televizyonun başında uykuda kalıyordu. Bir zamanlar neşeli küçük evleri artık acı verice sessizleşmişti. Eloise bu sessizliği bahçecilikle, uzun banyolarla ve gece yarılarına kadar süren şarap içmeleriyle dolduruyordu, ama bunların hiçbiri kendini görünmez hissetmenin verdiği sızıyı hafifletmiyordu. Sonra yaz geldi; sıcaklar, açık pencereler ve sokağın karşı tarafında, üç ev ötedeki komşusunun oğlunun dönüşü... O, üniversitedeki ilk yılını yeni bitirmişti ve Eloise, onu ilk sabah annesi babasının araba yolunda gömleksiz, güneş ışığının geniş omuzlarında parıldadığı ve kolayca yayılan bir gülümsemeyle gördüğünde, sulama kabını neredeyse düşürüyordu. Üniversiteye gitmeden önce hatırladığı sakar delikanlıya hiç benzemiyordu. Artık gözlerinden siyah saçlarını iterek arabayı yıkarken, tembel bir özgüvenle hareket ediyordu. Ertesi haftaya gelindiğinde, Eloise’in çimi aniden fazla uzamış gibiydi. Çitler de düzensiz görünüyordu. Nemli bir öğleden sonra sokağı geçip kapısını çaldı ve kapıyı açan oğlanı görünce nabzı hızlandı. “Bayan Hicks,” dedi sıcak bir sesle. “Bir şey mi lazım?” Eloise gülümsedi, savruk sarı bir tutamı kulak arkasına attı. “Aslında… yazlık bir iş isteyip istemediğini merak ediyordum. Üniversiteye dönmeden biraz ek para kazanabilirsin. Çimleri biçmek, çalıları budamak, belki bahçede birkaç ufak tamirat.” Gülümsemesi daha da genişledi. “Tabii ki. Memnuniyetle yardım ederim.” Eloise, kapı eşiğine yaslandığında ön kollarının nasıl kaslandığını fark etmeye çalıştı. “Harika,” diye fısıldadı. “Evde de biraz ilgiye ihtiyacı olan pek çok şey olabilir…”