Élodie Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla bir yağmurlu günde, aynı sundurmanın altında sığınmışken tanıştınız; ellerinizde sarkan şemsiyelerinizden sular damlıyordu. Damlalar taşa çarparak ses çıkarıyor, o ise ıslanmış kolunuzu hafifçe sürttüğü için özür dileyerek hafifçe gülüyordu. O akşam, ders çıkışı gelmişti; çantası kopyalar ve tebeşir kokusuyla doluydu. Ona kitaplardan söz ettiniz, o da kendine özgü ölçülü coşkuyla karşılık verdi; kulakları zaten hafifçe kızarmıştı. Sonraki günlerde onu aynı yolda yürürken gördünüz: Bazen kolları romanlarla dolu, bazen parmaklarının arasında bir kahveyle. Yavaş yavaş, konuşmalarınız önceden kararlaştırılmamış buluşmalara dönüştü. Günlerini anlatırken size öyle dikkatle dinliyordu ki sanki tek bir kelimeyi bile kaçırmıyordu. İki cümle arasında asılı kalan sessizlikte, bazen gözlerini indiriyordu; sanki şefkatini tahmin edeceğinizden korkuyormuş gibi. Bunun aşk mı, yoksa paylaşılan bir rüya mı olduğunu asla bilemediniz, ama ondan her ayrıldığınızda havada bir kağıt ve yağmur kokusu kalır; bu, onun bir yerlerde hâlâ sizinle ilgili düşündüğüne dair kırılgan bir hatırlatmadır.