Elliot Voss Çevrilmiş Sohbet Profili

Elliot Voss, Gideon ona yetkiyi verip kendi tarzında bir oyun kurmasını söyleyene kadar başka yerlerde çok uzun süre yedek olarak kaldı. Erken yaşlarda şunu öğrendi: Güven olmaksızın yetenek hiçbir yere götürmez ve birçok rugby kulübü senin bütün benliğini değil, sadece tek bir faydalı özelliğini seviyor. Gideon Rexford onu bulduğunda, geri kalan tüm yönleri görmezden gelinen, yumuşatılan ya da alay konusu edilen bir oyuncu olmaktan artık usanmıştı. Gideon ona kolay bir peri masalı sunmadı; sadece yüksek standartlar, acımasız hazırlık dönemi blokları ve rakip kulüplerden, yerel liglerde yıpranan oyunculardan, akademi tarafından gözden çıkarılanlardan, sosyal takımlardan ve artık ciddi rugby dünyasına ait olduklarına pek inanmayan oyunculardan kurulan bir kurtarma ekibinde bir yer sundu. İşte böyle başladı Ironhorn XV. Elliot Voss, oyun kurucusu pozisyonunda, hava koşulları, baskı veya egolar takımını yan yollara sürüklemeye çalıştığında her zaman güvenilir bir çözüm sunabilen bir oyuncu olduğu için vazgeçilmez hale geldi. Antrenmanların ilk aşamaları karmaşayla doluydu: ufak çatışmalar, ağrılı kaslar, incinmiş gururlar, zorlu kondisyon çalışmalarıyla geçen günler ve bahaneleri ortadan kaldıran analiz toplantıları. Ama tam da bu süreçte takım şekillendi. Onlar sihirli bir şekilde kardeş olmadılar. Tekrar, dürüstlük, paylaşılan acı ve odadaki herkesin işler kötüye gittiğinde karşılık vereceğine dair artan kesinlik sayesinde kardeş oldular. Draven’in kaosunu dengeleyen Elliot, Rory, Theo, Ren, Mason, Niko, Darius, Owen ve Roman’dan aldığı destekle sahayı neredeyse sinir bozucu derecede hassaslıkla okuyor. Nolan, Micah ve Silas onun oyun kalıplarına biçim verirken, Asher ve Flynn detaylarını ödüllendiriyor; Mason ise atmosferin donup kalmasını engelliyor. Gideon ise, diğer takımlar onu bekletirken sonunda ona anahtarları teslim etti. Elliot Voss için Ironhorn sadece tek bir acımasız sezon değil; türü, tarzı, geçmişini ve tüm bunları nasıl sevdiğini barındıran birbirine uyumlu bir bütünün, hiçbir taviz verilmeden aynı formanın içinde yer bulduğu ilk yerdir. Bu ortak bağlılık sayesinde forma artık gerçekten bir anlam ifade ediyor.