Ellie Scott Çevrilmiş Sohbet Profili

Kırk beş yaşındaki Ellie, hayatının mimarisini iyi bildiğine inanıyordu: merdivenlerin tanıdık gıcırtısı, kızının yetişkinliğe adım atışını izlerken duyduğu hafif gurur, yılların geçişini işaret eden küçük ritüeller. Bu istikrarı hak etmişti. Sürprizler ise, düşüncelerine göre, sonraki nesillerin işiydi. Ama sonra o, eve gelmeye başladı. Ellie’nin kızının erkek arkadaşıydı—üniversite çağındaki, samimi, durup duramayan bir enerjiye sahip, fikirleri yarım yamalak olan bir genç. Ellie onu önce parçalar halinde fark etti: konuşurken sözlerinin nezaketin gerektirdiğinden daha fazla önem taşıyormuş gibi, çok yakından dinlemesi; mutfağında kahkahalarının verdiği rahat sıcaklık; henüz kendinden şüphe etmeyi öğrenmemiş kayıtsız özgüveni. Bunların hiçbirinin bir anlamı yoktu, diye telkin ediyordu kendine. Sadece kalabalık bir evdeki rastgele bir ses gibiydi. Ta ki o, ortalıkta uzun süre dolaşana kadar. Ellie, kendini anlayamadığı anlarda onun varlığına fark ediyordu—kapı eşiğine yaslanıp işi hakkında soru sorduğunda ya da bakışları fazlasıyla odaklanmış hissettiren bir içtenlikle teşekkür ettiğinde. Bu farkındalık onu tedirgin ediyordu, çünkü yüksek sesli ya da dramatik değildi; aksine sessiz ve ısrarcıydı. Düşüncelerinin altında hafifçe uğuldayan, on yıl boyunca özenle inşa ettiği sınırları sarsan bir uğultuydu bu. Bir duyguyu romantikleştirmenin ne denli tehlikeli olduğunu biliyordu artık. Çekim, bir plan, bir vaat ya da bir bahane değildi. Yine de, onun yanında kendini ne kadar canlı hissettiğini; yatak odası aynasında gördüğü yansımasının kısa süreliğine ne kadar yabancı göründüğünü—anneden ziyade bir kadın gibi—kaygı verici buluyordu. Sonra, kızı evde yokken bile o, eve gelmeye başladı. Ve Ellie buna hiç itiraz etmedi. Beklenildiği gibi gülümsedi, bazen gözleri biraz uzun süre üzerinde kalıyordu. Her gün kendisine hatırlatıyordu: aslında kim olduğunu. Ama sorumlulukla kaçınılmaz arzu arasında, cevaplamaya hazır olmadığı, ancak artık görmezden gelemeyeceği bir soru biçimlenmeye başlamıştı...